EN Κ Α Τ Α Κ Λ Ε Ι Δ Ι

Aφήνομαι πάλι στο φως της μέρας και στο μαγευτικό
κάρο των  τραγουδιών που ταξιδεύει το παράπονο
και το σαράκι,μαζί με τον αληθινό μου εαυτό,στα σοκάκια
της ανα-ζήτησης.
Σε βρήκα περαστικό σε κείνο το δεντράκι που το βάφτισαν
ευ-κάλυπτο,να χαράζεις τ'αρχικά σου με τα κλειδιά,
που υποκαθιστούσαν κάποιο κομπολογάκι στα χέρια σου.
Με χαιρέτησες.Μα σα να μη θυμόσουν τίποτα.Δέκα χρόνια.!
Δέκα ολόκληρα χρόνια δοσμένα στη συμπόνια και στη
συγκατάβαση.Τώρα,απλά χαράζεις έναν κορμό,ζητώντας
κάτι να μείνει χωρίς φθορά στον καιρό.
Κι αυτό είναι το όνομα σου.!
'Οχι,όχι.Δεν κοιτώ αν άλλαξε τίποτα.Δεν κοιτώ
αν άλλαξε κάποιος απο μας.Δεν κοιτώ καν.
Απλά ξετυλίγοντας τα όνειρα μου,σε συνάντησα στα χαμένα
ραντεβού της απαράμιλλης κατανόησης,μ'ένα τραγούδι
που κάνει τα βλέμματα,να μιλάνε στην ταύτιση των ιστών.
Ναι,ναι."Ταιριάζαν οι ιστοί μας".Έτσι μας έλεγαν όσοι
δεν μπορούσαν να  κατανοήσουν το μέγεθος της συμπαράστασης
μπροστά στη διαφωνία.
Ίσως να'ναι έτσι.Μα θάθελα να ξέρω τελικά.Ξέχασες να κοιτάς;
Το βλέμμα σου το διέκρινα θολωμένο.Νά'ταν του καιρού,που ανέκαθεν
σου μετέφερε το κλίμα του στην ψυχοσύνθεση και στις κινήσεις σου;
Θέλω να πιστεύω,πως είναι απλά απομεινάρι της χτεσινής μπόρας
που ξέσπασε,και μοίρασε τα φύλλα των λίγων δέντρων μας
σ'όλη τη συνοικία.
Το κάρο με τα τραγούδια θα με γυρνά μέρες και χρόνους ατέλειωτους.
Κι αυτό το ξέρω.

Μοναχά που  θάθελα,σε κάποιο απ'τα υπόλοιπα "ταξίδια" μου
να μη σε ξαναβρώ να χαράζεις τον αθάνατο ευ-κάλυπτο.Θάταν καλύτερο
να ξαναδοκιμάσεις να χαράξεις,ότι θέλεις στις καρδιές των ανθρώπων.
Είναι καιρός νομίζω.Τώρα που το κελάηδημα είναι τόσο σπάνιο
διψάμε όλοι μας για ν'ακούσουμε μια φωνή,που θα προφέρει
με μιαν άλλη διαίσθηση,τ'όνομα μας.
Διψάμε τόσο,που νοσταλγώντας,αδιαφορούμε για την ανταπόκριση.!

ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΚΑΛHΜΑΝΑ
ΝΑΘΑΝΑΗΛ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ

AERIKO

Ένας κρατούμενος πιτσιρικάς κραύγασε πρόσφατα
την  πιό μεγάλη αλήθεια.
"Εσείς όλοι έξω,μόνο την πάρτη σας κοιτάτε."
Να περνάμε καλά αδιαφορώντας στην ουσία
για όσα συμβαίνουν γύρω μας.
Πέρα απο τα λόγια,στην πράξη αυτο ακριβώς συμβαίνει.
Και για μένα αυτη είναι η αρχή του προβλήματος.
Ο υπέρτατος ατομιστικός ευδαιμονισμός που εχει γίνει
δυστυχώς το νέο πρότυπο ζωής.Ο Πιτσιρικάς κάποια στιγμή
θα αποφυλακιστεί αλλά κανείς δεν θα τον εμπιστευτέι
να βρεί μια δουλειά,να επανενταχτεί ομαλά στην κοινωνία.
Σ'αυτή την κοινωνία που με μαθηματική ακρίβεια
και αδιαφορία τον οδήγησε πίσω απο τα κάγκελα.
Και όλους εμάς όταν και αν ποτέ βγούμε
απο τα κάγκελα της δικής μας φυλακής..αυτης που χτίσαμε
συν τω χρόνω με την συμπεριφορα μας μας περιμένει
μια σκληρή πραγματικότητα  απάνθρωπη και πέρα
απο κάθε φαντασία.Όλα όσα συμβαίνουν
τις τελευταίες ημέρες δεν είναι δυνατόν να μην προβληματίζουν
και να μην θλιβουν βαθύτατα τους απλούς πολίτες
αλλά και τους βαθιά πνευματικους ανθρώπους.
Στην πυρά τα βιβλία στην πυρά το πνεύμα στην πυρά η σκέψη
γιατί όπως σοφά προείπε η Κ.Γώγου:
"Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.
Στο μυαλό είν` ο στόχος, το νου σου, ε;"
Μα χειραγωγείται ο νους και η ψυχή που νιώθει τις αλήθειες;
Που έχει γνώση και επίγνωση;
Παιδια στην πιο τρυφερή τους ηλικία
να προβάλλονται ως αντιεξουσιαστές.!
Κι οι εκπρόσωποι των αντιεξουσιαστών
να βγαίνουν στα τηλεοπτικά παράθυρα
και να μην ξέρουν τι λένε..!
Να μας πούν γιατι καταστράφηκαν ανελέητα τα περίπτερα
του Χαμόγελου του Παιδιού.!!
Και τα ΜΜΕ σε πλήρη πόρωση να μάχονται σταθερά
για την πρωτιά της τηλεθέασης.
Και το κουτόχορτο της μεσημβρινής τηλεοπτικής ζώνης
καλά κρατεί.Το κουτσομπολιό μας μάρανε.!!
Κι έρχονται και γιορτές.!
Κι ο δήθεν ατομιστικός ευδαιμονισμός
θα ξεπροβάλλει πάλι σε όλο του το μεγαλείο.!
Κανένα δώρο δεν υποκαθιστά την  μέσα μας ορφάνια,
την έλλειψη της αληθινής αγάπης,
Και το απο ψυχής μοίρασμα μιας απλής καθημερινής στιγμής.
Και απορώ συχνά!
Σ αυτή την έρμη χώρα μόνο κακά συμβαίνουν πιά.;
Ή μόνο αυτά μονομερώς προβάλονται γιατί έτσι
κάποιοι έξυπνοι έχουν αποφασίσει;
Kαι γιατί πρέπει να φταίει πάντα
η κρατική εξουσία για όλα ,όποιο χρώμα κι αν φέρει;
Και γιατί η διαφωνία και η οργή πρέπει πάντα
να έχει οργανωμένο χαραχτήρα;
Μετά την μαζική διαδικτυακή κραυγή για τους φυλακισμένους
ποιος blogger έχει αλληλογραφία ανθρωπιάς μ'ένα ισοβίτη;
Όταν περπατάς στο δρόμο και ο συνάνθρωπος σου ζητά βοήθεια θα πεις:
Που είναι το κράτος, που είναι η πρόνοια,που είναι η εκκλησια;
Mα όλα αυτα είσαι εσύ ο ίδιος.
Αν δεν συμπονέσεις,αν δεν μοιραστείς,αν δεν έχεις την κρίση,
αν δεν εχεις ψυχή η ευθύνη είναι δική σου και κανενός άλλου.
Στα μέρη που ζω χιλιάδες ωραία ανθρώπινα κι ελπιδοφόρα
συμβαίνουν καθημερινά.Μα και στην Αθήνα που ήμουν πρόσφατα
είδα άλλα τόσα καλά να συμβαίνουν.!
Γιατί δεν μιλάει κανείς γι αυτά;
Δεν πουλάνε ή δεν ωφελούν;
Γιατί να μην κάνεις δώρο στο παιδί σου
αυτά τα Χριστούγεννα την αναδοχή ενός  παιδιού του Μαλάουι
σαν μια φιλία ζωής.!H Nέα γενιά δικαιούται
και αξίζει την αλήθεια και μόνο.
Eίναι εύκολο να επικρίνουμε ,
επιρρίπτοντας ευθύνες εφησυχάζοντας
προσωρινά τη συνείδηση
ότι πάντα κάποιος άλλος φταίει.
Όμως οι μεγάλες επαναστάσεις,οι ανατροπές
κι οι ουσιαστικές αλλαγές
εκ των έσω ξεκινούν με γενναίους
και επώδυνους επαναπροσδιορισμούς.
Κλείστε λοιπόν την τηλεόραση και ρίξτε μια ματιά
στα σημαντικά μέσα σας.
Όμορφο τριήμερο απο καρδιάς σε όλους.!:)

AERIKO

Όταν άκουσα για πρώτη φορά αυτό το τραγούδι
έγραψε στην ψυχή μου με τη μεγάλη  αλήθεια του.
Το ύψος της αγάπης φαίνεται στη φυγή λέει ο Λουδοβίκος.
Έτσι είναι.Το γιατί δεν έχει τόσο σημασία όσο ο τρόπος,
το πώς.Παρ'όλα αυτά..Μια ρώσικη ρουλέτα είναι η ζωή.
Μόνο η σφαίρα της αγάπης μπορεί να βρεί κατάστηθα τη
μοναξιά.

AERIKO

Μοναξιά δεν σημαίνει απαραίτητα
κλείσιμο στον εαυτο κι αποστασιοποίηση
απο αυτά που συμβαίνουν γύρω μας.
Υπάρχει και η βαθύτατη υπαρξιακή μοναξιά
που νιώθουν ανα τους αιώνες οι πολύ ευαίσθητα
σκεπτόμενοι άνθρωποι.
Aυτοί που αγαπούν να δίνονται
και που αφήνουν πίσω τους  έργο ψυχής.!
Φυσικά δεν έχει σχέση με την απώλεια
ή την απουσία αξιών.Όσο πιο καθαρά βλέπεις
με τα μάτια της ψυχής πάντα,τόσο πιο μόνος μένεις.
Μοναξιά νιώθουν οι απλοί άνθρωποι που στηρίζουν
ταπεινά τα βαθύτερα θέλω τους κι αυτά τα θέλω
δεν μιλάνε την τρέχουσα γλώσσα του χρήματος
της διαφθοράς,του δήθεν,της αδικίας,και του παραλογισμού
που όλοι λίγο ή πολύ βρίσκουμε καθημερινά μπροστά μας.
Μοναξιά νιώθεις όταν στέκεσαι απέναντι στην ύπαρξη
του θανάτου,στα λόγια που δεν γίνονται ποτέ πράξεις,
στην αχαριστία στην αδικία στην οξεία βλακεία των ημερών.
Όσο πιο ανθρώπινα πικραμένος νιώθεις,τοσο πιο υπαρξιακά μόνος
μένεις.Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχεις φίλους ή ότι στερείσαι
της αγάπης,ή ότι σου λείπει κάτι.Αντιθέτως σου περισσεύει
πολύ ψυχή και συναίσθημα  θά έλεγα..
Κάποια στιγμή λοιπόν ξυπνάς με όλη τη σημασία της λέξης,
κι ανακαλύπτεις ότι απλά  δεν μπορείς άλλο
να κοροιδεύεις τον εαυτό σου και ότι
οι σιωπές σου είναι και οι ανάσες σου.
Συμβαίνει απλά παιδιά όπως όλα τα ωραία και πολυτιμα
σ'αυτο τον κόσμο.Εξαρτάται  απο την σκέψη μας.
Πριν να γίνει όμως πράξη όπως είπε ο Παύλος Σιδηρόπουλος
ας νιώσουμε τι είναι αυτή η σκέψη..Υπηρέτης ή αφεντικό μας;
Κι αν πραγματικά θέλουμε να τιμήσουμε
αυτούς που θυσιάστηκαν για να είμαστε σήμερα ελεύθεροι
οφείλουμε  καθημερινά να υψώνουμε ένα μεγάλο ΟΧΙ
σε κάθε ευτέλεια σε κάθε τι λιγότερο της
ανθρώπινης υπόσταση μας.

AERIKO

Στην ποίηση,
Χρυσάφι  ο ιδρώτας του Ήλιου
Ασήμι  τα δάκρυα του Φεγγαριού.
Υπάρχουν άνθρωποι που επιδιώκουν αδιόρθωτα
την παρέα των άστρων εκεί ψηλά στης μοναξιάς
τα κάστρα.Είναι αυτοί που αδυνατούν να συμβιβαστούν
με οτιδήποτε λιγότερο απ'αυτό που βαθύτερα επιθυμούν
είναι αυτοί που σέβονται κι αγαπούν τη ζωή και τους
ανθρώπους κι ο χρόνος τους ανταποδίδει στο ακέραιο
μακραίνοντας αδιόρατα  το δρόμο τους, διατηρώντας την
ψυχή τους αρυτίδωτη.Ο Χρόνος είναι ο καλύτερος φίλος
για όσους ενσυναίσθητα αποδέχονται την αλήθεια του,
με άλλα λόγια το παρόν τους.Σε όλους
αυτούς λοιπόν που αφήνονται στα μικρά,απλά και σιωπηλά
της στιγμής τους , αφιερωμενο το παραπάνω βίντεο.

Όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλους.!:)

AERIKO

Κάπου κάποτε διάβασα επι λέξη:

Όταν δοκιμάσεις το μήλο της γνώσης
είσαι εξόριστος απ'τον παράδεισο
των όσων πίστευες κι ευτυχούσες.

Έτσι ακριβώς είναι.Με τη μόνη διαφορά
ότι δεν μας προδίδει η ζωή αλλά εμείς
τον εαυτό μας , όταν της στρέφουμε την πλάτη
με το να μην αγκαλιάζουμε τα βαθύτερα θέλω μας.

AERIKO

Ο  Aλκης Αλκαίος έγραψε αυτο το ποίημα
εις μνήμην του αξέχαστου Μάνου Λοίζου.
Κάθε ζωή έχει τις δικές της απώλειες.
Υπήρξε μια εποχή που αυτο το τραγούδι
απέφευγα να το ακούω γιατί με πονούσε.
Ήταν εκείνες οι μέρες που οι στιγμές μου
κυλούσαν μεταξύ μοναξιάς και αυταπάτης.
Τώρα που προσπάθησα να το ντύσω με εικόνες
ένιωσα την αλήθεια του στο ακέραιο.
Και βέβαια δεν υπάρχουν μοιραίες λύσεις.
Υπάρχουν όμως μοιραίες συναντήσεις.Το πρώτο
χάραμα του 2008 η ζωή μού έκανε δώρο ένα
σημαντικό μήνυμα.Δικαιούμαστε να πάρουμε
μόνο ότι είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε.
Κι όπως σοφά έχει διατυπώσει ο μεγάλος
ψυχίατρος Gordon Livingston
"Δεν είμαστε αυτό που σκεπτόμαστε ή αυτό που λέμε,
ούτε αυτό που νιώθουμε.Eίμαστε αυτό που πράττουμε."
Kι όταν ποντάρουμε τη στιγμή στην αλήθεια 
του συναισθήματος η ζωή πολύ απλά,αργά ή γρήγορα
μας δικαιώνει.

AERIKO

Kάποτε κάλεσαν το συγγραφέα Λέο Μπουσκάλια
σ'ένα σχολείο προκειμένου να συμμετάσχει
στην επιτροπή ενός διαγωνισμού το θέμα του
οποίου ήταν: To παιδί που νοιάζεται περισσότερο
απο τα άλλα.Νικητής αναδείχτηκε ένα παιδί που κάποιος
γείτονας του, ενας άντρας ηλικίας άνω των ογδόντα χρονών
είχε μείνει μόνος εδώ και λίγο καιρό.Όταν το παιδί είδε
τον ηλικιωμένο να κλαίει στον κήπο, έτρεξε δίπλα του,
κάθισε κοντά του, κι έμεινε εκεί να τον αγκαλιάζει
για αρκετή ώρα.
Όταν γύρισε στο σπίτι του, η μητέρα του το ρώτησε τι
είχε πεί στο φτωχό άνθρωπο.
Τίποτα, απάντησε το παιδί. Έχασε τη γυναίκα του και πρέπει
να υποφέρει πολύ. Πήγα μόνο για να τον βοηθήσω να κλάψει.

Paulo Coelho

Πείτε μου ένα και μόνο ένα σοβαρό λόγο που στην Ελλάδα
του 2008, άνθρωποι πού έχουν παιδιά και εγγόνια
πεθαίνουν αβοήθητοι σ'ενα γηροκομείο.
Σήμερα είναι λένε η παγκόσμια ημέρα της τρίτης ηλικίας.
Η Μέρα όμως της  ανθρωπιάς της κατανόησης και της
προσφοράς είναι και πρέπει να είναι  η κάθε στιγμή της ζωής.
Η Ψυχή ποτέ δε γερνάει και το σπουδαιότερο είναι
να μην νιώθει κανείς εγκαταλελειμένος όταν τον φθείρει εντελώς
ο χρόνος και δεν μπορεί να προσφέρει αλλά και να αυτοεξυπηρετηθεί πια.
Ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, μια απλή κουβέντα για οτιδήποτε
είναι αρκετή για να φωτίσει τη στιγμή τους.Πάντα υπάρχει χρόνος
και πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις σ'έναν κανόνα, σε μια νέα ελληνική
πραγματικότητα το λιγότερο πολύ θλιβερή.
Σήμερα αυτοί, αύριο εμείς νομοτελειακά κι ακριβοδίκαια.
Πάντα θα αισθάνομαι ευγνώμων για τα μαθήματα ζωής
που μου έδωσαν οι παππούδες και οι γονείς μου
όχι μόνο με λόγια  αλλά και με τον ίδιο τον τρόπο
της καθημερινής τους διαβίωσης.

Να είστε όλοι καλά.Όμορφο Οκτώβρη Μήνα.!!:))

AERIKO

Ψίθυρος η φωνή σου, Βροχή τα δάκρυα σου,
Φλόγα η αγάπη σου, Φώς το γέλιο σου
κι η Ταπεινότητα σου η σωτηρία της ψυχής μου.
Καρδιά μου, αναπνοή ζητάς, έρημο βράδυ βροχερό
τι κι αν μουσκεύεις απ'την κορυφη ως την ψυχή ;
Φοβάται ο βρεγμενος τη μπόρα, ο ταξιδιώτης την πορεία,
η στιγμή το συναίσθημα;
Πορεία ψυχής κι ανάσα ζωής αυτή η αγάπη
που δεν ζητιανεύει την παρουσία και τα αυτονόητα,
δεν εκλιπαρεί την όποια ανταπόδοση,
δεν θυμώνει, δεν πληγώνει  και δεν απαιτεί.
Eκεί θέλω πάντα ν'ανταμώνουμε...
εκεί που οι καρδιές δεν σκέφτονται
πότε θα γελάσουν και πότε θα δακρύσουν
εκεί που τα όνειρα δεν αντέχουν τις  λέξεις
και  οι επιθυμίες δεν χωράνε σε χαρτιά.
Εκεί που στάλα, στάλα ληστεύοντας το αδύνατο
ο χρόνος μηδενίζεται.Γι αυτό λοιπόν αμετανόητα
κάθε βράδυ της μικρής αυτής ζωής 
παίρνοντας του φεγγαριού το δρόμο
θα χάνομαι στην  αγκαλιά
του  απέραντου  ουρανού της ψυχής σου.

AERIKO

Tέσσερα κεριά έλιωναν αργά,αργά...Ο Χώρος ήταν τόσο ήσυχος
που μπορούσε να ακουστεί η συζήτηση τους
Το πρώτο ειπε: Εγώ είμαι η ειρήνη.
Μα οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να με διατηρήσουν.
Πιστεύω πως δεν μου μένει άλλο απο το να συνεχίσω να σβήνω!!
κι έτσι αφέθηκε σιγά,σιγά να σβήσει ολοκληρωτικά.
Το δεύτερο είπε: Eγώ είμαι η πίστη.
Δυστυχώς δεν χρειάζομαι πουθενά.
Οι άνθρωποι δεν θέλουν να ξέρουν για μένα κι έτσι
δεν έχει νόημα να μένω αναμμένο.Μόλις ολοκλήρωσε τα λόγια του
ένα απαλό αεράκι φύσηξε πάνω του και το έσβησε.
Πολύ λυπημένο το τρίτο  είπε με τη σειρά του:
Εγώ είμαι η αγάπη.
Δεν έχω τη δύναμη να μείνω αναμμένο.
Οι άνθρωποι δεν μου δίνουν σημασία και δεν αντιλαμβάνονται
το πόσο σημαντικό είμαι.Αυτοί μισούν ακόμα κι αυτούς
που τους αγαπούν περισσότερο...και χωρίς να περιμένει άλλο,
το κερί αφέθηκε να σβήσει.
Ξαφνικά ένα παιδί μπήκε στο δωμάτιο κι είδε τα τρία κεριά σβησμένα.
Φοβισμένο απο το σκοτάδι είπε:
Mα τι κάνετε; Πρέπει να παραμείνετε αναμμένα,
εγώ φοβάμαι το σκοτάδι!!! και ξέσπασε σε κλάμματα.
Τότε το τέταρτο κερί είπε με συμπόνια:
Mήν φοβάσαι καλό μου,μην κλαίς..
Όσο θα είμαι εγώ αναμμένο θα μπορούμε πάντα
να ξανανάψουμε τα άλλα τρία κεριά..
Εγώ είμαι η Ε Λ Π Ι Δ Α.
Με μάτια λαμπερά και γεμάτα δάκρυα
το παιδί πήρε το κερί της ελπίδας και άναψε τα τρία κερια.
Ας μη σβήσει ποτέ η ελπίδα μέσα στις καρδιές μας
και καθένας μας ας θυμάται
να ανάβει με τη φλόγα της  ελπίδας
την αγάπη,την πίστη και την ειρηνη.

Αυτη την ιστορία την ανέβασε ο Αντώνης στο greektube.
Αδυνατώντας να μεταφέρω το υπέροχο κλιπάκι εδώ
την παραθέτω γραπτά.Το να επανεκκινήσουμε την σκέψη μας
είναι το εύκολο μέρος της υπόθεσης.Εάν όμως ο σπόρος της σκέψης
δεν βρεί εύφορο έδαφος στην εσώτερη κοιλάδα της καρδιάς
κάθε προσπάθεια θα είναι ένας  αγώνας άγονος.

AERIKO