Αυθεντικά Ελεύθερα και Ταπεινά μπροστά
στο Αναλλοίωτο της Αληθειας....Γιατι..
Πλατεια Και Ευρυχωρος η Οδος η Απαγουσα Εις Απωλεια
Και Πολλοι Εισερχονται Δι' Αυτης.
Δυσκολη Και Τεθλιμμενη η Οδος η Απαγουσα Εις Ζωην
Και Λιγοι Εισι οι Ευρισκοντες Αυτην.!
AERIKO
να αφήσω τον άλλο να εισχωρήσει,
να χαλαρώσω τις άμυνες,
να εγκαταλείψω την επιφυλακτικότητά μου,
να τολμήσω να ξεφύγω από τις άκαμπτες ιδέες μου
προς τιμήν του και να πάρω
την απόφαση να ανακαλύψω πώς είναι,
πως κινείται και πώς σκέφτεται,
χωρίς να προσπαθώ να τον βάλω να σκεφτεί
ή να κάνει αυτό που θέλω εγώ,
αλλά και να μην προσπαθήσω να πιεστώ
για να γίνω όπως νομίζω
πως θα του άρεσε να ήμουν
λέει σοφά ο αγαπημένος ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΙ.
Περίμενα καιρό. Πολύ καιρό.
Δεν είπα σε κανένα μήτε λέξη.
Δεν ήθελα κανένας να προσέξει,
ότι διψούσα κι ήθελα νερό...
Κι ήρθες.!Ήρθες κι είσαι
το πρώτο μου πρωί..
και μ'έμαθες οτι η αληθινη αγάπη
δεν έχει ουτε τιμή μα ουτε και τιμημα.!
Παράφορα ατέλειωτα κι αληθινά
έτσι μόνο μπορώ κι έτσι ακριβώς σε αγαπώ.
Όσο υπάρχει ουρανός εσένα θ'ανασαίνω.!!
AERIKO
Τωρα που ο κοσμος τρυπησε
και απ'την πληγη του στάζει ο καιρός
αν σ αγαπώ είναι που σ'αγαπώ στον πόνο σου
Η λύπη μου ειν' άγαλμα που δεν τσακίζεται
Η περηφάνεια μου ειν'άγαλμα που δε λυγάει
Εγω ειμ' άγαλμα κι απο το στόμα μου αναβλύζει ο καιρός.
Ποτέ δεν ήτανε γλυκές
Ομως σα ζάχαρη σε μια γουλιά νερό
Λιώσαν οι λέξεις
Κι ούτε τρια δευτερόλεπτα
δεν χρειαστηκαν.
Που τρια χρόνια.
Mαθαίνω κάνει παγωνια.
Κι εσυ δεν πήρες φεύγοντας
ούτε κουβέρτα.
Να σκεπάζεσαι καλά
με το χωμα σου.
ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ
Κάτι ήξεραν οι αρχαίοι για το χρόνο
τη δωρεά που μας εκμηδενίζει.
Xωρίς να έχουν όργανα ακριβείας
σαν τα δικά μας, γνώριζαν το χρόνο
από τον κρότο του μέσα στις λέξεις:
μακρός, αναρίθμητος, πανδαμάτωρ
πως να την πεις αλλιώς αυτή τη δύναμη
που σε σκοτώνει με ταχύτητα ζωής
σαρκάζοντας το λυρισμό των ημερών
την τρυφερή απείθεια της ώρας.
Κάποτε μοιάζει ένα θρόισμα απαλό
σαν ρίγος ανεπαίσθητο στις φυλλωσιές
ή σαν πνοή στα φύλλα του βιβλίου
που τ΄άφησες στη μέση και αφέθηκες
μόνος να λησμονείς ή να θυμάσαι.
Άλλοτε μοιάζει αέρας που βογγάει
και φέρνει το τετελεσμένο-μια κραυγή
ανθρώπου σε απόγνωση, το κλάμα
μικρού παιδιού μακριά μέσα στη νύχτα
κι ακούς να τρίζουν τα παραθυρόφυλλα
πάνω στους σκουριασμένους μεντεσέδες.
Μακρός, αναρίθμητος, πανδαμάτωρ.
Όπως και να τον πεις, ο χρόνος είναι
μια βούληση πλασμένη από σκοτάδι
μια σκοτεινή ενέργεια που φεύγει
προς μια κατεύθυνση μονάχα, τη φθορά,
και καθώς φεύγει, τρίβεται στα πράγματα,
κι απ΄την τριβή γεννιέται φως.
Φαντάσου:
το φως αυτό που μοιάζει τόσο ασάλευτο
λες κι αναπαύεται μέσα στα πράγματα
το φως αυτό που μοιάζει τόσο σιωπηλό,
σαν από γεννήτρια γεννιέται συνέχεια
αδιάκοπα και δείχνει την απώλεια.
Έξω απ' το χρόνο όλα είναι σκοτάδι.
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΨΑΛΗΣ
AERIKO
Στην εύφορη γη της αλήθειας φύτρωσε
ένα Λευκό λουλούδι με την πιο άλικη καρδιά.
Με άρωμα Κρήτης πάντα πίσω απο νότες και λέξεις
η πιο δυνατή ανάσα το ο ξ υ γ ό ν ο μου.
Πάντα μ'αρέσει να πετώ με κόντρα τον αέρα
δεν τα διπλώνω τα φτερά κι ας με πετάξει πέρα.
Καράβι κάνω την καρδιά την πεθυμιά κατάρτι
κι απλώνω σίγουρο πανί το νου μου τον αντάρτη.
AERIKO
Κοίτα, ο πολικός αστέρας
που δείχνει πάντα το Βορρά
τα βλέπεις τόσο καθαρά,
σαν να είχαν όλα ξαναγίνει
από λεπτότατη οδύνη.
Και τι θα πει μπαμπά πεθαίνω;
Μαθαίνω, αγόρι μου, μαθαίνω.
Διονύσης Καψάλης
AERIKO
AERIKO
Το προφίλ μου
