Ίσως ο χρόνος να είναι
μια ελάχιστη πινελιά μελιού χρώματος
σε μάτια που χαμογελούν ...
Τσιουράκης Ιωάννης
AERIKO
Mε συνιστουν τα πάθη μου.
Δίνω γι'αυτά χωρίς ανταμοιβή
το είναι μου.
Σκορπιέμαι στους ανέμους σαν γύρη
δυο χέρια γεμάτα γη και με το μάγουλο
σφιχτά πάνω στο χώμα, αφέθηκα σ'αυτό,
δίπλωσα τις ανούσιες ανατάσεις
κι έγινα ένα με το χαμηλό του κόσμου.
Χθόνιες εικόνες, οι πιο αληθινές
που δεν ξεφτούν στου χρόνου το δρολάπι.
Υπάρχω όταν ανυπόδητη πορεύομαι
πάνω στου κόσμου το πυρωμένο σύνορο
και με τους άλλους μοιράζομαι
τις ασύγκριτες μαντείες της αγρύπνιας μου
όλα όσα πρωτόφαντα αγγίζω με τη δροσερή
παρόρμηση παιδιού, χωρίς βάσιμο λόγο.
Πάθος για τη ζωή αρυτίδωτο και αστείρευτο.
Όλα είναι καλά.., ορθώνεται η απαντοχή
ζεστή αντίστιξη απο παλλόμενη ουσία
Διονυσιακή και Απολλώνια μαζί.
Τίποτα δεν ήταν και δεν είναι εξαντλημένο.
Άλλες οι αποσκευές μου σε κάθε του βίου σταθμό
άλλη η γεύση των δακρύων σε κάθε εποχή.
Δεν ανατέλλει ήλιος χωρίς σκιά και πρέπει
κάποτε τη νύχτα να γνωρίσω.
Τη νύχτα και το Ασάλευτο.
Μέσα στο άφθιτο Φως ψάχνοντας για το σπίτι μου
υπάρχω, πάντοτε σε πορεία.
ΤΖΩΡΤΖΟΠΟΥΛΟΥ - ΚΑΡΑΝΑΣΙΟΥ ΠΟΛΥ
AERIKO
Φαρμάκι απ' τον ουρανό,
νύχτα στην πολιτεία,
μέσα σε όνειρο πικρό
ξυπνάει μια μελωδία.
Ω! δεσποινίς μου ουτοπία,
δεν έχει εδώ άλλες καρδιές να κάψεις.
Φύγε για άλλο αστερισμό,
κι αν σου βρεθεί κάτι καλό,
να μας φωνάξεις.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ
AERIKO
Σκοτάδι και αναλαμπές.
Η περιγραφή σαν τίτλος αλλά μόνο σαν.
Απλώς ταξιδεύω νύχτα με θάλασσα
κι ένας φάρος υποσημαίνει
εδώ τα μοιραία.
Στη γλώσσα του νερού φιλικός
εκπέμπει μια αίσθηση SOS.
Στο κινητό μου συγγενής ήχος:
Νέο μήνυμα.Ανάγνωση;
Στο τέλος υπογράφει"ο σός"
ο δικός σου όπως μαθαίναμε στ'αρχαία.
Εκτός αν κάτι άλλο σημαίνει.
Σε κάθε τόπο,σε κάθε γλώσσα,με κάθε τρόπο,
οι δικοί μας στα δάχτυλα μας παίζουν.
Αυτός κι αν είναι κίνδυνος.!
ΑΓΗΣ ΜΠΡΑΤΣΟΣ
AERIKO
Μην αναζητάς αιτίες αλλού.
Ποτέ δε φταίνε οι άλλοι.
Αυτοί είναι αυτοί που είναι.
Εμείς τι κάναμε.. Κανείς δε φταίει.
Υπαίτιοι δεν υπάρχουν παρά μόνον
εμείς.Όχι γιατί δεν αδράξαμε ευκαιρίες
και στιγμές, αλλά γιατί αφήσαμε μαγνήτες
να αποπροσανατολίσουν τις πυξίδες μας.
Απόλυτη ταύτιση δεν υπάρχει.Το έμαθα πια.
Την κατασκευάσαμε γιατί την έχουμε ανάγκη.
Η Διάσταση άλλωστε που μετράει, είναι
η αντοχή στον πόνο, που σε κάνει
να αναδύεσαι απο την καθημερινή φθορά
και σε κάνει γενναίο, λειτουργώντας καθαρτήρια.
Για να υψώνεις το χέρι, γροθιά ή παλάμη ανοιχτή
πάνω απο τους ανθρώπους και τα ερείπια, θα πεί
ότι είδες ορίζοντες και το σύμπαν δεν άδειασε
γιατί χωρίς φως πως θα φανούν οι γραμμές των οριζόντων
κι έπειτα, μαζί με το χέρι απλωμένο ή γροθιά,
υψώνεσαι και συ αδερφέ μου.Τι κι αν κάτω είναι
ερείπια ή ναοι.Υψώνεσαι κι αυτό μετράει σ'αυτή
την καταραμένη συνομοταξία μας.Κι αν όχι,
πως και γιατί αιωρούμαστε.;
Tώρα το φεγγάρι ακρονυχίδα.Ξέρεις,
το γύρισμα απο νύχτα σε μέρα συνεχώς ξεγελάει.
Και λές κάθε μέρα, αύριο, ίσως να είναι
μια άλλη μέρα.Και κυλάει ο χρόνος απαράλλαχτος
με μικρές εκλάμψεις και απαντοχές.Και σύ
περιμένεις μια ζωή ολόκληρη την αυριανή μέρα.
Ότι κι όσα να έχεις ζήσει, πάντα κάτι μένει
που δεν έζησες. Και μονάχα γι'αυτό
αξίζει να περιμένεις.
Έτσι σε μια κλωστή στιγμή οριακή
πάντα κινούνται συναισθήματα κι εντάσεις.
Ίσως εκεί να είναι η ομορφιά.
Μην την απαρνηθείς. Γιατί χωρίς θέληση
μνήμη κι εντάσεις πως θα ζήσουμε;
ΔΟΥΑΤΖΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
Επιλογές απο το
Προς Δέκα Επιστολή
Τα Ανεπίδοτα
Εκδόσεις: Eξάντας.
AERIKO
Με συντροφιά ένα ποτήρι βαθυκόκκινο κρασί
αψύ και μπρούσκο βαφτίστηκαν
οι λέξεις της ψυχής στην κολυμπήθρα
της αλήθειας και χώρεσαν σ'αυτό το βίντεο.
Δεν έχω να θυμάμαι δεν έχω να ξεχνώ
απο τότε που άνοιξα το κουτί της Πανδώρας
και μοιραία έγινα συλλέκτης
ματωμένων και πολύτιμων στιγμών.
Έφτασα τόσο νωρίς στα όρια της σιωπής
γιατί συνειδητά πόνταρα την ψυχή
στις πιο δυνατές δοκιμασίες.Κι όμως..
Ακόμα δεν έμαθα ποιός πυροβόλησε
τον Άδωνη και γέμισε ο κόσμος
παπαρούνες.Παραδόξως σ'αυτο το
κουτί που δεν έχω καν τη διάθεση να
κλείσω αυτό που παραμένει αλώβητο
δεν είναι η ελπίδα αλλά η γνώση
κι η επίγνωση.Ότι δεν ζήτησα..και
ότι πρόλαβα να δω στο φως μιας αστραπής.
Κι όπως σοφά γράφει ο Πάμπλο Νερούδα
"Ποιός πλαγιάζει ή ξυπνάει
Ζει ή πεθαίνει δεν ξέρω..
Μα είναι η καρδιά μας εκείνη
που μοιράζει στο στήθος μας
της χαραυγής τα δώρα."
AERIKO
Δεν θέλω και δεν θα γυρίσω πια
ποτέ ξανά κοντά σου γιατί κανένα
Tέλος δεν εξιλεώνει την Aρχή...
Και κάτι λίγο απο Κώστα Χρονόπουλο
μήπως και καταλάβεις πως αυτή τη
φορά η άρνηση δεν είναι η μητέρα
της κατάφασης αλλά η αδιαπραγμάτευτη
επιθυμία μου να κοιτώ τον προσωπικό μου
Ουρανό και ν'αντικρύζω α σ τ έ ρ ι α.! Οκ.;
H Ζωή σου είναι χορηγημένη.
Πόσο κόστισε αυτή η χορηγία;
Πόσα αρπακτικά χωράνε στη μιζέρια
ενός μικρού τόπου;Σε τι τιμή
πουλιέται η επιθυμία..;
Τα πράγματα ξεγίνονται..;
Oυρλιάζεις απο μέσα;
To Συνήθισες..;
όταν στον Ουρανό της Ζωής
αστράφτουν υπέροχα σημάδια
έχεις τα μάτια να το δείς ή
εν υπνώσει το προσπερνάς;
Ποιός ποινικοποίησε το αναβλύζον θέλω;
Mια στιγμή μπορεί να σου κάψει
την ψυχή.Μια μελωδία μπορεί
να την αναστήσει;
H πόλη μόνο σε μένα φαίνεται
πιο κατανοητή όταν γεμίζει
απ'την ανθρώπινη αδυναμία;
Σε ποιό σκοτεινό υπόγειο ανταλλακτήριο
της ψυχής τα όνειρα γίνονται εφιάλτες;
Aπέμεινε κανένα αλώβητο όνειρο;
Θα καταφέρουν να ποδοπατήσουν το
παραμύθι μου οι κυνικοί;
Tι σου ψιθυρίζει η συνείδηση όταν
δεν είναι κανένας άλλος εκεί ν'ακούσει;
O Aρθουριανός Χειμώνας υπάρχει..;
A ρ γ ε ί;
AERIKO
"Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική"
και την ψυχή καθάρια.Ότι με πόνεσε
πολύ πήρε το δρόμο της συγχώρεσης
μα και της λήθης μέσα απο μικρές λεπτές
στιγμές εκφρασμένες με ποίηση σ'αυτο
εδω το ιστολόγιο.
Η ερημιά της ερημίας μου δεν ζητιανεύει
τη χαρά, και οι μικροί πικροί
προσωπικοί μου θάνατοι
αυτοί με οδηγούν στο φώς.
Δεν διαπραγματεύομαι τα απότομα σκαλιά
που συναντώ..απλά τα ανεβαίνω.Κάθε σκαλί
και μια απώλεια.Ψυχές που πατάνε στο εσύ
για ν'ανυψώσουν το λειψό Εγώ τους μοιραία
δεν μπορούν ν'ακολουθήσουν.
Αγαπώ τις σιωπές μου..γελώ συχνά
με τον εαυτό μου κι αυτοσαρκαζόμενη ξεδιψώ
μόνο με Λέξεις Ξεχασμένες όπου και αν τις
συναντώ.Λέξεις Πολύτιμες Λέξεις Παράθυρα
Λέξεις Καρφιά Λέξεις Δυσεύρετες
Λέξεις Πανάκριβες Λέξεις Πετάγματα
Λέξεις Χαμόγελα Λέξεις Ανάσες
Λέξεις Ψυχής.
Κι όπως λέει ο Χρήστος Λορέντζος
ΑΡΝΟΥΜΑΙ να χορτάσω.!
Να μοιραστώ
Και να πεινάω πάντα
Για ότι ελευθερώνει
Και να ταίζω θέλω
Πεινασμένα περιστέρια
απο το πιάτο μου.
Γιατί κι εμείς, ανέστιοι οφείλουμε
Να περιθάλψουμε τόση θλίψη
Απ'το υστέρημα της καρδιάς μας
Έτσι,για να κρατάμε ζωντανή
την αλήθεια
της ελεύθερης βούλησης μας.
ΑΕΡΙΚΟ
Ύβρις θησαυρίζουν τα χείλη
Κάθαρσις ματώνει η καρδιά
Μέτρον πενθεί ο Λόγος
Ο Πόθος για την κορυφή
το Πάθος για τη ρίζα
Μετέωρο παιχνίδι η Ζωή
Μα δε μιμείται τον άνθρωπο
ο βράχος ο αρμυρογέννητος
ποτέ τον οίκτο δεν ξεγράφει
γι'αυτό και πάντα δακρυσμένος είναι.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΤΑΜΟΣ
AERIKO
Το ξέρω πως υπάρχεις
και ψάχνω να σε βρω,
μα η ζωή που ζούμε
είναι μικρή θαρρώ.
Πολλές φορές σε είδα
να ΄ρχεσαι από μακριά
και πρόσωπο ν'αλλάζεις
σαν έφτανες κοντά.
Ξοδιάζω τη ζωή μου
μες στους συλλογισμούς,
μα απ' την καλή μου αγάπη
δε δίνω κανενός.
Το ξέρω πως υπάρχεις
κι ίσως να μη σε βρω
μα πάντα θα σε ψάχνω
και θα σου τραγουδώ.
Δραμουντάνης Γιώργος
AERIKO
