ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ
Στο παραθύρι μου ήρθαν χελιδόνια - στους λογισμούς μου ακούονται
ψαλμοί για τη δόξα σου.Ευχαριστώ την καταστροφή που με ύψωσεν
ως εσένα.Ευλογημένες οι αποτυχίες που μ'έκαμαν ν'ακούω τον εσπερινό.
Κάβοι καρτερούσαν το καράβι της νιότης μου ξεκινημένο την αυγή.
Στις άρπες των σκοινιών του μάταια πέρασαν οι συμφωνίες των ανέμων
και πίσω απ'τα κατάρτια του μάταια έσβησαν ήλιοι ωκεανών.
Κάβοι καρτερούσαν το καράβι της νιότης μου ξεκινημένο την αυγή.
Σε μαύρον κάβο το καράβι της νιότης μου έπεσε.Προς τον Άθω πλέουν
τα συντρίμματα του, Κυρία των Αγγέλων.!
Οι αγαπημένοι μού πρόσφεραν το φαρμάκι του χωρισμού.Ως την ύστερη
στάλα το ήπια και σε είδα μπροστά μου.Ωραία είσαι σαν την αγάπη
και σαν την αδυναμία.
Οι αγαπημένοι μού πρόσφεραν το φαρμάκι του χωρισμού.Αμάρτημα ήταν
αν κάποτε χάρηκα, πλάνη αν κάποτε τόλμησα.Στο ύψος του πόνου
Δέσποινα, κράτησε με.
Την ειρωνία της χαράς και τη φτώχεια της νίκης απομάκρυνε απο με
Οδηγήτρια.
Τη δύναμη είδεν η ψυχή μου και γύρισε το πρόσωπο της.Το αύριο της
νιότης είδε κι έκλαψε πικρά.Στην όχθη ακούοντας το τραγούδι
των ποταμών μοιρολόγησε τις δυνατές πολιτείες του πολέμου που
αφανίστηκαν και θρήνησε το νικητή μαζί με το νικημένο.Ιδού που
έμαθα να κρατώ τη λαμπάδα και να στέκω στο εικόνισμα σου.
Είδα της σαύρας το λυγερό περπάτημα στα ερείπια των πολιτισμών.
Είδα τη δάφνη να κλαίει να σαν ιτιά στην έρημη αρχαία παλαίστρα.
Σαν του σύννεφου τη σκιά περνά η δόξα των δυνατών,σαν παραμύθι
των αγρών η ιστορία.!Στων ανθρώπινων θριάμβων τον πάταγο
τα κυπαρίσσια κινούν την κεφαλή.Μονάχα ο πόνος που σε πλήγωσε
αυτός δεν είναι ψέμα, Παναγία Παρθένε.
Δόξα στον πόνο.!
Σ'αυτόν η αγάπη προσφέρει το ποτήρι του αίματος μας.Σ'αυτόν
το πνεύμα σωριάζει τα άστρα που τρύγησεν απ'τους ουράνιους κήπους.
Γι'αυτόν ανοίγει τα φτερά της η πεταλούδα της ωραίας μας στιγμής.
Γι'αυτόν ανθίζουν οι κρίνοι των κυμάτων στο αλέτρι της πλώρης.
Δόξα στον πόνο.!
Γι'αυτόν απ'το δέντρο της ζωής μας πέφτουν αργά τα χρυσά φύλλα
της πείρας και της υποταγής.Τον ήλιο σκλαβώνουν οι ζωγράφοι και
διηγούνται τα έργα του.Στα χιόνια των μαρμάρων κατοικούν
οι ευγενικές του μορφές.Στη σιωπή ανθίζουν οι αιώνιες ιδέες του.
Δόξα στον πόνο που σ'εσπάραξε, Μητέρα των θλιμμένων.
Σε γονυκλισίες εξαυλώθηκε - στο στασίδι τυράγνησε τα κόκκαλα του-
στη δέηση κέρωσε - στην τύψη του σε είδεν όραμα ο ασκητής που
σ'έχει ζωγραφισμένη.
Των παθημάτων μου η σοφία λαμπάδα σ'εσένα γίνεται,της σιωπής μου
η μουσική τροπάριο βυζαντινό ανεβαίνει στη δόξα σου.
Ωραία είσαι σαν ψυχή που επόνεσε.Ωραία είσαι σαν ευτυχία που χάθηκε.
Ωραία είσαι σαν πνεύμα που δίστασε.Ωραία είσαι σαν τόλμη που γονάτισε.
Τα κρίνα των στοχασμών μου δέξου,τα χιλιδόνια των ψαλμών μου άκουσε
Κυρία των Αγγέλων.!
ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ ( 1877 - 1940 )
