Κάθε έργο τέχνης και μια αιώνια εκπνοή. Εμείς μόνο να την εισπνεύσουμε μπορούμε. Αυτή παραμένει αναλλοίωτη. Εμείς μαθητεύουμε στα έσχατα.
Ένας χρυσός κόκκος άμμου είναι στην απέραντη αμμουδιά της ψυχής το Πολύ.Χάνεται και φανερώνεται καθώς τα βήματα της ζωής ανακατώνουν την άμμο με τις σκόνες,τα σκουπίδια,τα κοφτερά γυαλιά και τ'αποτσίγαρα. Εκεί που ανοίγουν γούβες τα παιδιά γυρεύοντας το θησαυρό θα το βρίσκουν.Τα παιδιά πάντα θα βρίσκουν το Πολύ στο παιχνίδι τους. Κι εσύ που ήσουν μόνο ένα κανάλι που σε διέτρεξε μένεις άδειο.Πιο άδειο απο ποτέ.Πιο άδειο απ'τον καθέναν. Εσυ που ήσουν μόνο ένας δρόμος για να σε περπατήσει μένεις έρημος.Πιο έρημος απο ποτέ.Απ'τον καθέναν. Πιο σιωπηλός.Πιο μόνος.Πιο γυμνός.
Με μια μνήμη χνάρι στο είναι σου πατημασιά. Πως αξιώθηκες.
Eκείνος ήταν ο διαφορετικός.Και ήξερε πως αυτό είναι μοναξιά και πως θα είναι για πάντα. Η περιουσία του όλη ήταν το μυαλό του η άμυνα του ενάντια στις συμφορές που τού έστελναν οι θεοί.
Προμηθέα.Τον λένε Προμηθέα.
Δεσμώτης και Λυόμενος μαζί. Κομμάτια μνήμης ακατέργαστα. Κομμάτια σαρκασμού. Η ζωή του.
Πάντα ο σαρκασμός πρώτα και μετά η λύπη. Κάποιες φορές ο θυμός είναι μια απέραντη λύπη. Και τότε ανεβαίνουν δάκρυα στα μάτια.
Κομμάτια μνήμης ακατέργαστα,και τα απλώνει πάνω στις πληγές.Θέλει να δεί πόσο τυχαία ήταν τα γεγονότα που ανέτρεψαν τη ζωή του. Μήπως το τυχαίο δεν είναι στο βάθος παρά η αλληλουχία του κακού;
Αυτή η αιώνια κίνηση των πάντων σε ένα αδιάφορο και κυριαρχικό γίγνεσθαι είναι τρομακτική και μεγαλειώδης. Όμως υπάρχει εκεί μια δικαιοσύνη. Αυτο το αλαζονικό γίγνεσθαι είναι ταυτόχρονα και μια πορεία προς εξάγνιση.Είναι ο πόνος της εξάγνισης που βιώνει κάθε πλάσμα υποταγμένο στη μοίρα της φθοράς,αυτή την αμετακίνητη δύναμη του εφήμερου.
Ο αγώνας να εμμένει κανείς στο δικαίωμα της ελευθερίας του είναι η μόνη ουσία της ύπαρξης του.Ο αγώνας αυτός είναι μια σκληρότητα που εθίζει στο χάος αλλά οδηγεί στην ανώτερη σκέψη.
Mη ζητάς λογική...Η λογική είναι για να πλαστογραφούμε τη μαρτυρία των αισθήσεων. Οι αλήθειες είναι άσχετες με αυτό που ονομάζουμε λογική..
Δεν είχε παρά να βρεί το θάρρος που γεννά η έσχατη απελπισία.Η άλλη στιγμή θα σήμαινε την επαλήθευση της ελευθερίας του. Όμως θα τολμούσε;
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ενός απο τα καλύτερα βιβλία που εχω διαβάσει. ΜΑΡΙΑ ΛΑΜΠΑΔΑΡΙΔΟΥ ΠΟΘΟΥ ΥΓΡΟ ΦΕΓΓΑΡΟΦΩΤΟ Εκδόσεις: ΚΕΔΡΟΣ-ΜΑΡΤΙΟΣ 2009
Οι τόσο πολύτιμες παιδικές αλήθειες ξεθωριάζουν απο πολλούς αποκηρύσσονται μετα την εφηβεία και γίνεται ο άνθρωπος ....ρεαλιστής. Η γέφυρα που ενώνει την εφηβεία με την ωριμότητα σε προτρέπει να ξεφορτωθείς ότι παιδικό αφελές και παραμυθένιο,ότι αχρείαστο, ίσως κι επικίνδυνο για την κοινωνία των αμνών για να μπορέσεις να την διαβείς.! Γιατί, αν θες να μην γκρεμιστείς μαζί της στο κενό, πρέπει να ελαφρύνεις, πρέπει να πετάξεις ένα μέρος της ψυχής σου το πιο περιττό αλλά και τόσο βαρύ, το μαγικό ψέμα δηλαδη. Όσο πιο πολλά πετάς, η γέφυρα γίνεται τσουλήθρα για πιο γρήγορη ενηλικίωση. Για όσους ξεροκέφαλους πετούν τα ελάχιστα, η γέφυρα γίνεται κακοτράχαλη ανηφοριά. Στενάζει απο το βάρος αλλά χαμογελά, επειδή έτσι επιβεβαιώνει την ύπαρξη της, αντέχοντας.
Αλλά και σύ όταν σε συκοφαντεί η θλίψη έχεις πάντα τη δυνατότητα με δύναμη ψυχής να παγιδεύσεις μια όαση στο χείλος της αντοχής σου.
Πολλά ακόμη μου εξιστορούσε η γιαγιά Φρόσω τις μακρές χειμωνιάτικες νύχτες, σ'εκείνα τα αποσπέρια που κράτησα σαν τόπους καταφυγής.Στους τόπους εκείνους που στέγνωσα τη βρεγμένη μου ψυχή, όταν ο καιρός πήρε να την πετροβολά. Μόνο που δε θυμάμαι εναν κανονικό ουρανό. Εννοώ ενα γαλάζιο ή έστω σκεπασμένο με μαύρα σύννεφα. Οι πέτρες έπεφταν πάντα απο ένα αλλόκοτο στερέωμα, σαν βγαλμένο απο φίλμ που κάηκε στο φως. Η Ζωή θα έκανε τα δικά της. Στη Ζωή βλέπεις, αρέσει πολύ το κόκκινο χρώμα. Είναι ένας απο τους άσσους που κρύβει στο μανίκι. Ακους ας πούμε κόκκινο και φαντάζεσαι χείλη βελουδένια καρδούλες παραδομένες στον έρωτα πορφυρά σαν αίμα ηλιοβασιλέματα ή ακόμη, φέρνεις στο μυαλό τη στιγμή της γέννησης, όταν το μωρό λουσμένο καθώς είναι στο αίμα, φέρνει δάκρυα στους γονείς του. Όμως κόκκινη δεν είναι κι η κάθε πληγη; O κάθε κόμπος αίμα κόκκινος δεν είναι; Δε γίνεται να τα εξηγούμε όλα. Απλώς τα νιώθουμε. Ίσως τα τραύματα που κουβαλάμε μας κρατούν δέσμιους απόμακρους απ'την ανάγκη για χαρά. Αραγε κληρονομείται η απόγνωση; αναρωτήθηκα μα δεν ήξερα να μου αποκριθώ. Δεν ήξερε αν έπρεπε να κλάψει, κι αν τελικά έκλαιγε δε γνώριζε τον τρόπο να ακουμπήσει χωρίς να θρυμματίσει τίποτα απ'τα κομμάτια της αγάπης που ειχε φυλάξει βαθιά μές στην ψυχή της. Μια σκοτωμένη νύχτα στα λευκά σεντόνια της μέρας.
Τα χρόνια πέρασαν,τα σημάδια σβήστηκαν,φύτρωσαν παπαρούνες, βότανα μυρωδικά στις εσοχές της ιστορίας.
Για την Αργυρώ τίποτα δεν ήταν πιο επιτακτικό απο την ανασύσταση δυνάμεων ήθελε να σχετιστεί με ανθρώπους εντελώς αγνώστους έναν μεθυσμένο διαβάτη ας πούμε, ένα ζητιάνο ή στην ανάγκη ακόμη και με μια πόρνη. Με κάποιον τέλος πάντων που κουβαλούσε δρόμους μέσα του μα απέξω η ζωή ήξερε να στήνει μόνο οδοφράγματα. Nιώθω εξαντλημένη απόψε, όπως εκείνο το βράδυ που ήμουν μόνη στο δωμάτιο. Θα σε πείραζε αν έκλεινα για λίγο τα μάτια; Θα γείρω σ'αυτο το ντιβάνι να ξεκουράσω λίγο τα ποδάρια μου. Δε θα με πάρει ο ύπνος μην ανησυχείς. Α, κι όταν με το καλό αποφασίσεις να γράψεις αυτό το βιβλίο, πρόσθεσε σε παρακαλώ κι ένα σπιτάκι σ'εκείνο το λιβάδι με τη γιαγιά.Να'χει, βρέ αδερφέ μια πόρτα να μπαινοβγαίνει η ψυχή της όταν γίνεται μέγγενη η συνάφεια των ψυχών στον Κάτω Κόσμο. Μη με κοιτάς έτσι. Ξέρεις εσύ... σού'χω εμπιστοσύνη.
Αποσπασματικά απο το Μυθιστόρημα ~ Καθρέφτες στο Χώμα Νίκος Διακογιάννης Εκδόσεις Αρμός.
Λές,λες ο χρόνος να γιατρέψει τις πληγές;
Λες τα μολύβια της νέας ύπαρξης
να μουτζουρώσουν τα τετράδια της οδύνης;
Πίστεψε με,ο χρόνος γιατρεύει όλες τις πληγές
κι αν όχι,μετριάζει τον πόνο που προκαλούν στο πέρασμα του,
τις κάνει πιο ανεκτές,σαν καθημερινή συνήθεια.
Δεν υπάρχει λόγος να υποβάλλεις τον εαυτό σου
σε διλλήματα,να τον ρίχνεις στο βούρκο των σκέψεων.
Απλά άσε τον να είναι.Τα υπόλοιπα θα έρθουν μόνα τους.
Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο.
Για κάποιο λόγο αγάπησες και πληγώθηκες,
για κάποιο λόγο αγάπησε και πληγώθηκε,
για κάποιο λόγο οι άνθρωποι συναντιούνται
σε κάποια αόρατα σταυροδρόμια για να χαθούν ξανά.
Όλα μας δίνουν χαρά,μας πληγώνουν,
μας κάνουν πιο σκληρούς και πιο τρυφερούς,
μας διαμορφώνουν.Μια σκακιέρα είναι η ζωή
κι εμείς τα πιόνια της.Μας κάνει ότι θέλει.
Πάνω που πάμε να κάνουμε μια κίνηση,
μας την ανατρέπεικαι κάθε επίθεση μας την εξουδετερώνει,
μας δείχνει κάθε στιγμή ότι εκείνη έχει το πάνω χέρι.
Αν δεν θέλει εκείνη,είναι αδύνατον
να κερδίσουμε το παιχνίδι το οποίο,
έτσι κι αλλοιώς παίζεταιμε τους δικούς της όρους.
Μας δίνει ελπίδες ωστόσο.
Μας κάνει να πιστεύουμε στη νίκη.
Μας κάνει ν'αγωνιζόμαστε γι'αυτή,προτού
μας ρίξει χάμω με μια τρικλοποδιά.
Όλο πάνω κάτω μας πάει.
Κάποτε όμως το κάτω κρατάει πιο πολύ
και τότε είναι που αποφασίζει
να μας δείξει το καλύτερο,
το πιο λαμπερό της πρόσωπο.
Τότε που μας κάνει ένα μεγάλο
κι ανέλπιστο δώρο και μας ανεβάζει.
Ναι,είναι σκληρή,πολύ σκληρή η ζωή.
Μοιάζει ν'άπολαμβάνει τον πόνο,τις πτώσεις μας.
Μα την ίδια ώρα ,μας κάνει
να εκτιμούμε περισσότερο αυτά που έχουμε,
τις μικρές χαρές και χάρες της ύπαρξης μας.
Όλοι είμαστε ποιητές καλό μου.
Aλλοι γράφουν ποιήματα με τις λέξεις,
κι άλλοι με τις πράξεις.
Οι λέξεις,τα λόγια,μερικές φορές χτίζουν κάστρα
και κάποιες άλλες γκρεμίζουν κόσμους.
Κάθε μέρα που περνά νιώθω και πιο γαλήνιος.
Το μέσα μου αδειάζει και γεμίζει συνεχώς,
αλλά οι τόνοι έχουν αλλάξει.
Καμιά στιγμή δεν επαναλαμβάνεται.
Μετά απο παρα πολύ καιρό δίνω σε κάποιους χαρά
και κάνοντας το αυτό,λαμβάνω χαρά επίσης.
Όχι ακριβώς χαρά,αλλά ικανοποίηση.Την ικανοποίηση
του να υπάρχω και να βάζω το λιθαράκι μου στο
οικοδόμημα της ζωής.Δεν πήγε τίποτα χαμένο
όλα έγιναν όπως έπρεπε να γίνουν.
Όλα έγιναν για κάποιο σκοπό.Πόνεσα,και τι μ'αυτό;
Έκλαψα,και τι μ'αυτο;Έφτασα στα όρια μου,και τι μ'αυτό;
τώρα βρίσκομαι ακριβώς στο σημείο που πάντα ονειρευόμουνα.
Τώρα όλοι μου οι φόβοι έγιναν χαρές.
Τώρα...Τώρα χαμογελώ πιο πλατιά κι απο τούτη τη θάλασσα.!
Αποσπάσματα απo το Μυθιστόρημα του
ΛΑΚΗ ΦΟΥΡΟΥΚΛΑ ~ Οι Γυναίκες της Συγνώμης.
Εκδόσεις Εμπειρία Εκδοτική.
Καθισμένη στην ακρογιαλιά
ανοίγω την παλάμη μου και αφήνω την άμμο να γλυστρίσει.
Όπως το ίδιο απλά κι αθόρυβα,ταπεινά και νομοτελειακά φεύγουν όλα.
Ο ήλιος,οι μέρες ,τόσοι άνθρωποι απο τη γη,
τόσα όμορφα που γίνονται,τόσες ντροπές...
Η άμμος γλιστράει...Μένει όμως η παλάμη μου.
Στην αποκάλυψη ότι η ζωή μου μού ανήκε
τρόμαξα και την τρόμαξα.
Κρυμμένη τώρα μες στις χαραμάδες της άρνησης μου
παραφύλαγε και τόλμησε να με περιμένει σαν τον αιώνιο εραστή
όταν απο κάπου εκτινάχτηκε ένα Κάτι που συλλάβιζε :
"Αυτό που υποβόσκει,αυτό κυριαρχεί.
Αυτό που αγνοούμε,αυτο είμαστε.
Είναι επώδυνο να γείρεις να το δείς.
Κι ακόμα πιο πολύ να το αλλάξεις."
Ακολουθώντας το,έφερα τη στιγμή
που τίναξα απο πάνω μου
τη δανεική ζωή.
Σοφία Κουβανίδου
απόσπασμα απο το μυθιστόρημα
Κάποιος να με νοιάζεται
