EN Κ Α Τ Α Κ Λ Ε Ι Δ Ι

Ναρκωμένα πρόσωπα υποταγμένα στο ανελέητο
σφυροκόπημα των λέξεων.ΜΜΕ και διαδίκτυο
καταιγισμός πληροφόρησης και διαφημίσεων
που διακόπτεται απο τα τελευταία τραγουδάκια
του συρμού τα όλο και πιο βλακώδη καθε χρόνο:
νταπα ντουπα και σ αγαπω μ αγαπας, σε θελω σε
θελω σε θέλω,και παλι νταπα ντουπα και ξανα
διαφημισεις στη διαπασων.


Aποκαρδίωση: σ'αυτό τον τόπο είσαι υποχρεωμένος
να κουβεντιάζεις με τον εαυτό σου.Σαν τους τρελούς
στο δρόμο. Πως να μη φαίνεσαι ύστερα τρελός στα
ίδια σου τα μάτια;


Mήπως το σύνδρομο της χαμένης άνοιξης
δεν είναι παρά αυτό..η διαρκής αδυναμία μας
να μετουσιώσουμε τον κόκκο του σιταριού σε άρτο;
Έτσι περιπλανιόμαστε σ'έναν λαβύρινθο ανεδαφικών
και συγκεχυμένων οραμάτων που φράζει την έξοδο
προς το μόνο δρόμο που θα είχε νόημα: να γίνουμε
αυτοί που είμαστε.Μην μπορώντας να ξεκολλήσουμε
απο την Ελλάδα, την καταριόμαστε, και στο τελος
τη ρημάζουμε.

Γλώσσα, παράδοση, πολιτισμός.
Κόσμος και ζωή: παράδοση και δημιουργία.
Είναι και γίγνεσθαι: διάρκεια και αλλαγή.
Ότι μένει αλλάζοντας.
Ότι αλλάζει μένοντας.

Άραγε η απόσβεση του εγω δεν θα μπορούσε
να γίνει το λίπασμα για μια νέα ζωή
πιο καρπερή απ'αυτην που ζούμε, την ταλαιπωρημένη
απο την τυραννία τόσων άπληστων εγω;
Σ'έναν κόσμο που καταποντίζει κάθε μνήμη
μέσα στον ωκεανό του εφήμερου όπου επιπλέουμε
σαν ναυαγοί χωρίς πυξίδα; Tι μπορεί πια να αξίζει
και για μένα το εξόριστο άτομο που αναζητάει μάταια
τις ρίζες του   σ' αυτή την έρημο;

Κοιτάζεις εκείνο το βουνό που πέφτει
απότομα στο πέλαγος.Το ίδιο εδω
κι εκατομμύρια χρόνια και ίσαμε το τέλος
αυτού του κόσμου.Κι ωστόσο πάντα άλλο
αφου εκείνο και η ψυχή του ανθρώπου
δεν συναντήθηκαν ποτέ με τον ίδιο τρόπο
μια δεύτερη φορά, ποτέ αυτές οι αμέτρητες
συναντήσεις δεν σχημάτισαν ξανά την ίδια
ακριβως εικόνα του. Ετσι και το ακίνητο βουνό
δεν έπαψε να κινείται, να περνάει κάθε στιγμή
του χρόνου απο χίλιες μεταμορφώσεις,ασύγκριτα
πιο ποικίλες απ' όσες μπορούμε να νιώσουμε
με τις φτωχές αισθήσεις μας και να πούμε
με τα φτωχα μας λόγια.
Εικόνα του είναι και του γίγνεσθαι του κόσμου.


Τούτη η στιγμή που φεύγει..η ακαριαία.
Τούτη τη στιγμή τη ζείς για πρώτη φορά εσυ
και μαζί μ'εσένα όλος ο κόσμος.
Τούτη τη στιγμή τη ζείς για τελευταία φορά
και μαζί μ'εσένα όλος ο κόσμος.




Αποσπάσματα  απο το Αριστούργημα
του Γιάννη Κιουρτσάκη με τίτλο
ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΛΟ
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
Εκδόσεις Κέδρος.

AERIKO

Mια παρτίδα είναι ο έρωτας ένα παιχνίδι ορίων.
Ξεπερνάς τα όρια φλερτάρεις με το λάθος.
Τίποτα δεν είναι προβλέψιμο. Κάποια στιγμή
είσαι αναγκασμένος να έρθεις αντιμέτωπος
μ'αυτή την αλήθεια.
Η πρόκληση να δαμάσεις το απρόβλεπτο
είναι το ίδιο εύθραυστη με το παιχνίδι
των ορίων.Οι  άνθρωποι που ζούν μαζί μας
είναι το ίδιο απρόβλεπτοι με κείνους
που δεν γνωρίσαμε ποτέ.Οι γνωστοί είναι
οι πιο επικίνδυνοι άγνωστοι.

Το ψέμα είναι το φλούδι που μέσα του
κρύβουμε το λάθος.Κάποια στιγμή και το πιο
καλοστημένο ψέμα βγαίνει στο φως και φέρνει
τις πιο απρόσμενες ανατροπές.

Oυδέν έρπει ψεύδος εις γήρας χρόνου.
Κανένα ψέμα δεν προφταίνει να γεράσει.

Κι ο έρωτας;
Yπάρχουν έρωτες που προφταίνουν
να γεράσουν;



ΜΗΤΣΗ ΒΑΛΑΚΑ

AERIKO

Η  ζω ή  δεν τελειώνει με Ήττα.
Ένα απίστευτα λογοτεχνικά όμορφο
και ουσιαστικό ταξίδι  στο χωροχρόνο
και στην αλήθεια του Φωτός.
Απο την αρχαία Κόρινθο ως το σήμερα
η Επιστήμη του αύριο συναντιέται
με την γνώση του χθές.
Μια ιστορία που κυριολεκτικά με μάγεψε
μια αγαπημένη περιπλάνηση κι ένα βιβλίο
που αυτόματα έγινε αγαπημένο.
Ο Δημήτρης Καραβασίλης ο δικός μας Δημητρός
έκανε τη δική του υπέρβαση.Το αληθινό νόημα
της ζωής και της αλήθειας κόντρα στους ψίθυρους
και στις συνωμοσιολογίες των καιρών.
Δημήτρη με συγκίνησες και με ταξίδεψες
όσο δεν μπορείς να φανταστείς.Να είσαι πάντα
καλά να δημιουργείς και να μας μιλάς
με τέτοιες λέξεις ψυχής.Ζω σημαίνει
υπερβαίνω.Τις αδυναμίες μου τα εμπόδια
κι ολόκληρο τον εαυτό μου.Οι μάχες είναι
αμίλητες αλλά Νίκη σταθερά στους αιώνες
των αιώνων η ταπεινόφρoνη ευγνωμοσύνη.


Α π ο σ π α σ μ α τ ι κ α...

-Τι άνθρωπο θέλουμε;Πήρε αφορμή ο Στεφανάς
και έδειξε μερικές φωτογραφίες που έδειχναν
την αρρώστια τη φθορά και την καταπίεση.
Μάλλον θέλουμε ανθρωπάκι κι όχι άνθρωπο.
Όταν έχουμε αμφιβολίες για την μετάβαση μας
σε ανώτερο στάδιο εξέλιξης,τότε εγκλωβιζόμαστε εδω
στο σκυμμένο κεφάλι, δίχως καμιά προοπτική.
Υποστηρίζουμε την κακομοιριά και την μιζέρια.
Την αληθινή θρησκεία την κάνουμε δεισιδαιμονία
ξορκίζοντας το κακό με αφορισμούς.



O Aντώνης ανήκει σ'εκείνους που πιστεύουν
πως οι άνθρωποι αφήνουν τα ίχνη τους στον χώρο
έτσι ώστε, ακόμα κι όταν "απουσιάζουν" να "βρίσκονται"
εκεί.Για να περιγελούν εσένα που απερίσκεπτα μιλάς
για "απουσία."
Να υπήρχε λέει ένα σπαθί να κάνει κομμάτια
τον "Γόρδιο δεσμό" που τον κρατά φυλακισμένο
στον χρόνο τον ψεύτικο,τον προσωρινό,τον δεσμώτη χρόνο.
Να τον ελευθερώσει απο την πλάνη για να φωτίσει
με άπλετο φως όσα βρίσκονται αλυσοδεμένα στο χθες
και στο αύριο.Ο Αντώνης ήταν ανήσυχο πνεύμα
και ασυμβίβαστο.Θαύμαζε την επανάσταση και
το ξεπέρασμα της λογικής.Γι αυτό αγαπούσε την Ελλάδα.
Τη μητέρα του υπέρλογου.Είχε μια λογική που
ξεπερνούσε τον εαυτό της.
Η Ελλάδα είναι σαν την αγάπη που ζει σε κάποιον
μυστικό και ιερό χώρο, μέσα στη δαιδαλώδη, αλλά
τόσο ελκυστική δομή του κυττάρου.
Καμιά φορά χωρίς να το καταλάβεις,όταν βυθίζεσαι
στο μυστήριο και το δέος του γενετικού κώδικα
είναι καλό να μπορείς να διακρίνεις ένα μικρό φως
κάτι σαν καντήλι που τρεμοκαίει στο βάθος
για να φωτίζει πρώτα το δικό σου λαβύρινθο
και κατόπιν εκείνον του βιβλίου της ζωής.
Η αλήθεια διώχνει καθε τι ψεύτικο.
Το καλό είναι "δώρο".Μα χρειάζεται να
το αξίζεις κιόλας.Να έχεις αγωνιστεί γι'αυτό.
Το επόμενο δειλινό ο Αντώνης μπήκε στο αυτοκίνητο του.
Οι δρόμοι τέτοια ώρα σκοτεινοί κι επικίνδυνοι.
Δεν φοβόταν όμως.Ένιωσε την εμπιστοσύνη να
του χαιδεύει την ψυχή όσο ποτέ άλλοτε.
Ο χρόνος του τώρα είναι το παρόν.Μέσα σ'αυτό το παρόν
γεννιέται και πεθαίνει το παρελθόν και το μέλλον.


ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΜΕ ΗΤΤΑ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΜΟΣ

AERIKO

Ερχόμαστε ,λέμε,μόνοι μας και φεύγουμε πάλι μόνοι.
Aν η μοναξιά είναι η τελική μας μοίρα,τότε γιατί
να εξαντλούμε ότι πιό σταθερό,δικό μας διαθέτουμε,
τον εαυτό μας,τόσο εύκολα χαρίζοντας τον εδώ κι εκεί
σε έξω σχέσεις,σε λάθος σχέσεις,φθείροντας το
αληθινό πρόσωπο του;
Μήπως το μόνο,το ανώτατο χρέος μας,είναι
ν'ακολουθούμε τον παλμό της δικιάς μας καρδιάς
έτσι όπως ηχεί βαθειά μέσα μας τις νύχτες;
Δεν μού απομένει παρά να ελπίζω πως ο άνθρωπος
κι ο κόσμος θ'αρχίσει να συνειδητοποιεί το πρόβλημα του
με ελευθερία και θα ψάχνει για λύση ειλικρινή.
Γιατί δεν μπορεί να ζήσει αλλοιώς.Όλα μας ωθούν να πετάξουμε
τα προσωπεία ή να ξεχαστούμε.Να συμφιλιωθούμε με τη θέληση μας
ή να χαθούμε.Θά'ρθει ελπίζω μια μέρα πού δεν θά'χουμε ανάγκη
τα ξυλοπόδαρα των προκατασκευασμένων θεσμών για να
στεκόμαστε όρθιοι.Ενώπιος ενωπίω θα στεκόμαστε με μάτια καθαρά.
Ενώπιος ενωπίω και με τον εαυτό μας.
Η καρδιά κι ο νούς ας μένουν άγραφο χαρτί προκειμένου
να γραφτεί πάνω του μια αληθινή ιστορία αγάπης αντι να
γεμίζει μουτζούρες και διαγραφές.
Τίποτα άξιο δεν έρχεται να σε βρεί αν πρώτα εσύ
δεν γίνεις άξιος του.

Μάρω Βαμβουνάκη

AERIKO

"Όποιος εγκύψει εις τον τέλειον νόμον της ελευθερίας
και επιμείνει εις αυτον"
Η ελευθερία λοιπόν!
Αυτή η κοινή,κακοπαθημένη,τετριμμένη λέξη
του φαίνεται έξαφνα απέραντη,καινούργια και μυστική.
Η ελευθερία του Θεού είναι η πιο ζόρικη.
Περνάει απο λαβύρινθους της ερήμου
χωρίς Ορατούς δείκτες.Με νύξεις και μηνύματα
που είναι εύκολο να αμφισβητηθούν.
Θαύματα αμφίβολα.Θαύματα και συμπτώσεις.
Σ`αφήνει ελεύθερο να τον αρνηθείς,
ελεύθερο να τον σταυρώσεις,να ξενητευτείς,
να προδώσεις.Οι αναρίθμητες επιλογές
που σου επιτρέπονται εντελώς δικές σου, είναι
το πιο σκληρό βάσανο για τις μίζερες  οκνές ψυχές.
Το κάθε τί μπορεί να εκφυλιστεί στο αντίθετο του
όμως εσύ πρέπει να αποφασίσεις με επιμονή τί θές.

To να είσαι ταπεινός ισοδυναμεί με το να μη θέλεις ποτέ
να έχεις τύψεις συνειδήσεως.
Μόνο οι άνθρωποι του Θεού που δεν κάνουν συμβιβασμούς,
αναγνωρίζονται μεταξύ τους.
Κι όταν τα βαριά σύννεφα απέναντι,στην Ανατολή,
άφησαν να τα διαπεράσει ένας στενός ποταμός,
ωχρός,ροδοκίτρινος,που ρέει ανάστροφα,
ελευθερωμένος απο το φυσικό νόμο της βαρύτητας,
ποταμός απο την πηγή του κρυμμένου ήλιου,
φάνηκε καθαρά πόσο ωραίο είναι το Μυστήριο του Αύριο.

Μάρω Βαμβουνάκη
απόσπασμα απο το μυθιστόρημα
Ο Ντάνκαν γυρεύει το Θεό.

AERIKO