Μην αναζητάς αιτίες αλλού. Ποτέ δε φταίνε οι άλλοι. Αυτοί είναι αυτοί που είναι. Εμείς τι κάναμε.. Κανείς δε φταίει. Υπαίτιοι δεν υπάρχουν παρά μόνον εμείς.Όχι γιατί δεν αδράξαμε ευκαιρίες και στιγμές, αλλά γιατί αφήσαμε μαγνήτες να αποπροσανατολίσουν τις πυξίδες μας.
Απόλυτη ταύτιση δεν υπάρχει.Το έμαθα πια. Την κατασκευάσαμε γιατί την έχουμε ανάγκη. Η Διάσταση άλλωστε που μετράει, είναι η αντοχή στον πόνο, που σε κάνει να αναδύεσαι απο την καθημερινή φθορά και σε κάνει γενναίο, λειτουργώντας καθαρτήρια.
Για να υψώνεις το χέρι, γροθιά ή παλάμη ανοιχτή πάνω απο τους ανθρώπους και τα ερείπια, θα πεί ότι είδες ορίζοντες και το σύμπαν δεν άδειασε γιατί χωρίς φως πως θα φανούν οι γραμμές των οριζόντων κι έπειτα, μαζί με το χέρι απλωμένο ή γροθιά, υψώνεσαι και συ αδερφέ μου.Τι κι αν κάτω είναι ερείπια ή ναοι.Υψώνεσαι κι αυτό μετράει σ'αυτή την καταραμένη συνομοταξία μας.Κι αν όχι, πως και γιατί αιωρούμαστε.;
Tώρα το φεγγάρι ακρονυχίδα.Ξέρεις, το γύρισμα απο νύχτα σε μέρα συνεχώς ξεγελάει. Και λές κάθε μέρα, αύριο, ίσως να είναι μια άλλη μέρα.Και κυλάει ο χρόνος απαράλλαχτος με μικρές εκλάμψεις και απαντοχές.Και σύ περιμένεις μια ζωή ολόκληρη την αυριανή μέρα.
Ότι κι όσα να έχεις ζήσει, πάντα κάτι μένει που δεν έζησες. Και μονάχα γι'αυτό αξίζει να περιμένεις.
Έτσι σε μια κλωστή στιγμή οριακή πάντα κινούνται συναισθήματα κι εντάσεις. Ίσως εκεί να είναι η ομορφιά. Μην την απαρνηθείς. Γιατί χωρίς θέληση μνήμη κι εντάσεις πως θα ζήσουμε;
ΔΟΥΑΤΖΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ Επιλογές απο το Προς Δέκα Επιστολή Τα Ανεπίδοτα Εκδόσεις: Eξάντας.
«Αυτά που ήξερες να τα ξεχάσεις, πρίγκιπα. Μεγάλωσες, κάθε σου λέξη τώρα σωπαίνει χίλιες λέξεις. Μάταια σκέφτεσαι, μάταια ψάχνεις τα λόγια σου στα λόγια σου. Ο κόσμος δεν είναι πια αντικείμενο μελέτης είναι αποτέλεσμα μελέτης. Δεν ξεχωρίζεις το σκοτάδι απ' τον φονιά ούτε το φως απ' το μαχαίρι.
Αυτά που ήξερες να τα ξεχάσεις, πρίγκιπα. Μεγάλωσες, κάθε σιωπή σου τώρα χίλιες σιωπές φωνάζει. Μάταια σωπαίνεις, μάταια κρύβεις τα λόγια σου στα λόγια σου. Η ζωή δεν είναι πια σπουδή θανάτου είναι πτυχίο θανάτου. Δεν ξεχωρίζεις τον άνθρωπο απ' το κάθαρμα ούτε το σώμα από το πτώμα.
Αυτά που ήξερες να τα ξεχάσεις, πρίγκιπα. Μεγάλωσες, προόδευσες. Η νύχτα έχει γεμίσει παλιάτσους που υποδύονται τον πρίγκιπα, κρατώντας το καύκαλό σου και, τη μέρα, περισσεύεις»,
είπα. Κι αυτός: «Ανόητε, δειλέ, τι θέλεις με τα χώματα; Το ύψος είναι τέχνη των ανέμων».
ΜΠΛΑΝΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Μετά απο θερμή παράκληση πολλών φίλων εντος και εκτός διαδικτύου άλλο ένα μελωδικό ταξίδι πήρε το δρόμο του. Ο Άμλετ της Σελήνης γράφτηκε εις μνήμην του Γιώργου Χειμωνά.
Aθάνατη Ελλάδα.! Αθάνατε Ελληναρά.!! Όλοι μαζί στην πίστα χορεύετε ζειμπέκικο. Όλοι μαζί τραγουδάτε "πήραμε τη ζωή μας λάθος" κι όλοι μαζί στα σκυλάδικα.Όλοι μαζί δημοκράτες κι όλοι μαζί τρομοκρατημένοι ρουφιάνοι,όλοι μαζί ενάντια στην παγκοσμιοποίηση κι όλοι μαζί εκσυγχρονιστές και συντηρητικούρες και παπαδοκρατούμενοι όλοι μαζί στις παραλίες κι όλοι μαζί στα μαγαζιά αγοράζετε "τζάμπα" με γραμμάτια και πιστωτικές κάρτες που τις εξωφλείτε με τη ζωή σας....όλοι μαζί.
Κι αν είναι να πεθάνουμε για την Ελλάδα..δεν έχει νόημα πια. Γίναμε σαν όλους τους άλλους. Όταν ο Άλλος μεταλλάσσεται σε Άλλον.
Ψυχή Νούς και σώμα είναι ο καθημερινός στόχος αυτών που ρίχνουνε τα βέλη.Αφού βέβαια με δικά μας έξοδα έμαθαν να χειρίζονται το τόξο.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΟΥΡΤΗΣ
To Φιλότιμο κι η πίκρα ανήκει εξ'ολοκλήρου στον απλό Πολίτη.Στον αγρότη στον εργαζόμενο στον σκεπτόμενο και βαθιά κοινωνικά μορφωμένο Έλληνα. Που είναι είδος υπο εξαφάνιση.Αλλά υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει.Γιατί έχει τη συνείδηση καθαρή την καρδιά περιβόλι και την αξιοπρέπεια να φωτίζει την σιωπηλή του ψυχή στην καθημερινή μάχη για την διαβίωση του.
Κάθε έργο τέχνης και μια αιώνια εκπνοή. Εμείς μόνο να την εισπνεύσουμε μπορούμε. Αυτή παραμένει αναλλοίωτη. Εμείς μαθητεύουμε στα έσχατα.
Ένας χρυσός κόκκος άμμου είναι στην απέραντη αμμουδιά της ψυχής το Πολύ.Χάνεται και φανερώνεται καθώς τα βήματα της ζωής ανακατώνουν την άμμο με τις σκόνες,τα σκουπίδια,τα κοφτερά γυαλιά και τ'αποτσίγαρα. Εκεί που ανοίγουν γούβες τα παιδιά γυρεύοντας το θησαυρό θα το βρίσκουν.Τα παιδιά πάντα θα βρίσκουν το Πολύ στο παιχνίδι τους. Κι εσύ που ήσουν μόνο ένα κανάλι που σε διέτρεξε μένεις άδειο.Πιο άδειο απο ποτέ.Πιο άδειο απ'τον καθέναν. Εσυ που ήσουν μόνο ένας δρόμος για να σε περπατήσει μένεις έρημος.Πιο έρημος απο ποτέ.Απ'τον καθέναν. Πιο σιωπηλός.Πιο μόνος.Πιο γυμνός.
Με μια μνήμη χνάρι στο είναι σου πατημασιά. Πως αξιώθηκες.
Πίσω από κάθε παραπέτασμα βρίσκεται η ουσία των πραγμάτων. Ο λύκος της στέπας συμβολίζει κάθε άτομο στη σημερινή μας κοινωνία. Η κοινωνία μας με τη σειρά της μεταλλάσσεται σε λύκο της στέπας. Πίσω από τον συμβολισμό του λύκου της στέπας βρίσκεται ένα άτομο μοναχικό και απομονωμένο. Η κοινωνία μας τείνει να ενταχθεί μέσα σε ένα σύστημα κοινωνικού αποκλεισμού. Τον περασμένο αιώνα υπήρχε ακόμα στο λεξιλόγιό μας ο όρος ομαδικότητα. Σήμερα, δυστυχώς, ο όρος αυτός τείνει να εξαφανιστεί και να αντικατασταθεί από την ορολογία της ατομικότητας. Σημασία σήμερα δεν έχει πώς θα μάθω να λειτουργώ ομαδικά αλλά με ποιους τρόπους θα κοιτάξω να προεκτείνω τα ναρκισσιστικά μου ιδεώδη.
Αίσθηση κάνει το γεγονός ότι μέσα σε κάθε ανθρώπινο πλάσμα ενυπάρχουν και η έννοια της ομαδικότητας αλλά και αυτή της ατομικότητας. Όμως η κοινωνία μας δεν είναι πια σε θέση να συμμαχήσει με τη διπλή της φύση. Σήμερα αυτοί οι δύο όροι βρίσκονται σε έναν συνεχή και θανάσιμο πόλεμο. Ο ένας υπάρχει μόνο και μόνο για να βλάψει και να εξοντώσει τον άλλον. Σήμερα δεν είμαστε πια σε θέση να κατανοήσουμε ότι αυτός ο 'άλλος' που πάμε να εξοντώσουμε είναι ουσιαστικά ο ίδιος μας ο εαυτός. Τείνουμε να ξεχάσουμε ότι ο 'άλλος' ουσιαστικά είναι εμείς. Δεν έχει καμία διαφορά από εμάς και όμως εμείς επιμένουμε ότι αυτός ο 'άλλος' είναι ο πιο θανάσιμος εχθρός μας. Μοιάζει να απειλεί την ύπαρξή μας και λόγω ενστίκτου και επιβίωσης είναι πολύ πιο εύκολο για εμάς να τον καταστρέψουμε παρά να μπούμε στη διαδικασία ενδοσκόπησης και συμφιλίωσης.
Πώς φτάσαμε όμως στο σημείο της άρνησης και του αποκλεισμού;
Ποιος είναι σε θέση να απαντήσει με σιγουριά αυτήν την ερώτηση;
Ποιος είναι σε θέση να σηκώσει στις πλάτες του τόση παντοδυναμία;
Περιστασιακές στιγμές ευτυχίας χαρακτηρίζουν τη ζωή μας και αυτές βέβαια έρχονται μέσα από ένα πρίσμα ατομικής καταξίωσης μέσα στο σύστημα της κοινωνίας μας. Αν δεν είσαι 'κάποιος', τότε αυτόματα χαρακτηρίζεσαι ένα 'τίποτα'.
Αν είσαι ένα 'τίποτα' σύμφωνα πάντα με τους κώδικες της κοινωνίας μας, τότε αυτόματα είναι σαν να μην υπάρχεις. Τότε αρχίζουν να γεννιούνται συναισθήματα απογοήτευσης, θυμού και κοινωνικού αποκλεισμού. Εδώ βρίσκεται και το παράδοξο της υπόθεσης. Τότε ξαφνικά μέσα από τον κοινωνικό αποκλεισμό βρίσκεσαι στο σημείο όπου είσαι αυτός ο 'άλλος'. Το άτομο εκείνο που δεν έχει καμία σχέση με αυτούς που είναι 'κάποιοι'. Μα που παρόλα αυτά συνεχίζει να υπάρχει μέσα σε ένα κοινωνικό σύστημα. Ταμπέλες που γεννούν συναισθήματα αποξένωσης αναβοσβήνουν μέσα στην άβυσσο της ψυχής μας. Ξαφνικά υπάρχουν αυτοί που αποκαλούνται 'κάποιοι' και αυτοί που απλά είναι οι 'άλλοι'.
Ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση πια να κοιτάξει πιο βαθιά και να μπορέσει να δει ότι ο 'κάποιος' και οι 'άλλοι' είναι το ένα και αυτό πρόσωπο. Το ανθρώπινο πλάσμα είναι γεμάτο από αντιφατικά συναισθήματα και όμως κάνει τα πάντα για να τα αποδιώξει. Ο πόνος που του γεννάται είναι αβάσταχτος, για να τον αντέξει η πλευρά του εκείνη που ανήκει σε αυτή την 'κάποια' κοινωνική του καταξίωση. Όμως αυτός ο 'κάποιος' γίνεται ξαφνικά ο 'άλλος' όταν γυρίζει το βράδυ στο σπίτι του και έρχεται αντιμέτωπος με τη μοναξιά του.
Αν μπορούσαμε να κοιτάξουμε εκείνη την ώρα μέσα στις ψυχές αυτών των 'άλλων' που το πρωί είναι 'κάποιοι' θα ακούσουμε μια απέραντη βουβή θλίψη. Η ζωή τους είναι μια συνεχής παλίρροια, δυστυχισμένη και σπαραγμένη από τον πόνο, φριχτή και χωρίς νόημα, εκτός αν κάποιος είναι πρόθυμος να δει το νόημά της ακριβώς σ' αυτές τις σπάνιες εμπειρίες, πράξεις, σκέψεις και έργα που λάμπουν πάνω από το χάος μιας τέτοιας ζωής' (Έρμαν Έσσε, Ο λύκος της στέπας, σελ.62,1983).
Το ανθρώπινο πλάσμα χαρακτηρίζεται από την πολυδιάστατη οντότητά του. Μοιάζει όμως να κοιτάζει την ύπαρξή του μέσα από ένα μονοδιάστατο πρίσμα συναισθήματος και λογικής. Είναι πραγματικά κρίμα το ανθρώπινο γένος να είναι τόσο πολυτάλαντο και πολυδιάστατο και όμως τόσο αποξενωμένο από τον ίδιο του τον εαυτό.
Πώς είναι δυνατόν να μην πονάει η ψυχή όταν βρίσκεται μέσα σε έναν απέραντο αποκλεισμό;
Πώς καταφέραμε να μην ακούμε πια τους χτύπους της ίδιας μας της καρδιάς;
Υπάρχουν σήμερα στιγμές όπου το άτομο είναι σε θέση να ακούσει τους χτύπους της καρδιάς του;
Σαφώς και υπάρχουν. Σε έντονες συναισθηματικά συγκινήσεις ή όταν το άτομο αισθάνεται να διακατέχεται από ταραχή ή ακόμα και ντροπή. Ουσιαστικά αυτό μπορεί να συμβεί όταν το άτομο στρέφεται προς τα μέσα. Για να μπορέσει ο άνθρωπος να συνδεθεί με κάποιο άλλο άτομο, αυτό που χρειάζεται να κάνει είναι να ξαναμπεί μέσα στη μήτρα και να την αντέξει. Να αντέξει να παραμείνει εκεί μέσα που είναι ζεστά και προστατευτικά. Να αντέξει να μείνει και να έρθει αντιμέτωπος με την πρωταρχική του φύση. Ίσως μόνο με αυτόν τον τρόπο να μπορέσει το άτομο να συνδεθεί πάλι με τον όρο της ομαδικότητας.
Εξάλλου ας μην ξεχνάμε ότι και η κοινωνία μας είναι μια μήτρα που προσπαθεί να μας εμπεριέχει όλους. Η κοινωνική μήτρα δεν είναι ένας χώρος ατομικός αλλά ομαδικός. Οι αμνιακοί σάκοι μέσα στην κοινωνική μήτρα δεν είναι ατομικοί αλλά ομαδικοί. Είναι κρίμα όταν βρισκόμαστε μέσα στην κοινωνική μήτρα να διαστρεβλώνουμε την πραγματικότητα και να πιστεύουμε ότι βρισκόμαστε μέσα στην ατομική μας γενετήσια μήτρα. Κάθε γέννηση της κοινωνικής μήτρας συνδέεται με την προηγούμενη και την επόμενη. Τα πάντα είναι αλληλένδετα και αλληλοσυμπληρούμενα. Έτσι γεννάται και ο σεβασμός. Με αυτόν τον τρόπο θα καταφέρουμε να προσεγγίσουμε πάλι τον θεσμό της ομαδικότητας, όταν θα κοιτάξουμε πρώτα μέσα μας και μετά δίπλα μας και θα είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε ότι αν και με διαφορετικά χαρακτηριστικά είμαστε ένα.
H πραγματική απαισιοδοξία στη ζωή είναι να μεγαλοποιείς την απονιά και την ανηθικότητα που σε περιβάλλει.H αθωότητα έχει ανάγκη την άμμο και τις πέτρες. Κι ο άνθρωπος ξέχασε να ζει στο πλάι τους. Με τόσο ήλιο στη μνήμη πως μπόρεσα να στοιχηματίσω στο παράλογo; Η γεύση της αθωότητας που κρατάμε βαθιά στο σφιγμένο λαιμό μας ξαναφέρνει την αυγή μέσα απο τα σκοτάδια της νύχτας.Για τη ζωή ο άνθρωπος παραμένει το τολμηρό της στοίχημα που ανανεώνει κάθε μέρα.
Ένας κρατούμενος πιτσιρικάς κραύγασε πρόσφατα
την πιό μεγάλη αλήθεια.
"Εσείς όλοι έξω,μόνο την πάρτη σας κοιτάτε."
Να περνάμε καλά αδιαφορώντας στην ουσία
για όσα συμβαίνουν γύρω μας.
Πέρα απο τα λόγια,στην πράξη αυτο ακριβώς συμβαίνει.
Και για μένα αυτη είναι η αρχή του προβλήματος.
Ο υπέρτατος ατομιστικός ευδαιμονισμός που εχει γίνει
δυστυχώς το νέο πρότυπο ζωής.Ο Πιτσιρικάς κάποια στιγμή
θα αποφυλακιστεί αλλά κανείς δεν θα τον εμπιστευτέι
να βρεί μια δουλειά,να επανενταχτεί ομαλά στην κοινωνία.
Σ'αυτή την κοινωνία που με μαθηματική ακρίβεια
και αδιαφορία τον οδήγησε πίσω απο τα κάγκελα.
Και όλους εμάς όταν και αν ποτέ βγούμε
απο τα κάγκελα της δικής μας φυλακής..αυτης που χτίσαμε
συν τω χρόνω με την συμπεριφορα μας μας περιμένει
μια σκληρή πραγματικότητα απάνθρωπη και πέρα
απο κάθε φαντασία.Όλα όσα συμβαίνουν
τις τελευταίες ημέρες δεν είναι δυνατόν να μην προβληματίζουν
και να μην θλιβουν βαθύτατα τους απλούς πολίτες
αλλά και τους βαθιά πνευματικους ανθρώπους.
Στην πυρά τα βιβλία στην πυρά το πνεύμα στην πυρά η σκέψη
γιατί όπως σοφά προείπε η Κ.Γώγου:
"Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.
Στο μυαλό είν` ο στόχος, το νου σου, ε;"
Μα χειραγωγείται ο νους και η ψυχή που νιώθει τις αλήθειες;
Που έχει γνώση και επίγνωση;
Παιδια στην πιο τρυφερή τους ηλικία
να προβάλλονται ως αντιεξουσιαστές.!
Κι οι εκπρόσωποι των αντιεξουσιαστών
να βγαίνουν στα τηλεοπτικά παράθυρα
και να μην ξέρουν τι λένε..!
Να μας πούν γιατι καταστράφηκαν ανελέητα τα περίπτερα
του Χαμόγελου του Παιδιού.!!
Και τα ΜΜΕ σε πλήρη πόρωση να μάχονται σταθερά
για την πρωτιά της τηλεθέασης.
Και το κουτόχορτο της μεσημβρινής τηλεοπτικής ζώνης
καλά κρατεί.Το κουτσομπολιό μας μάρανε.!!
Κι έρχονται και γιορτές.!
Κι ο δήθεν ατομιστικός ευδαιμονισμός
θα ξεπροβάλλει πάλι σε όλο του το μεγαλείο.!
Κανένα δώρο δεν υποκαθιστά την μέσα μας ορφάνια,
την έλλειψη της αληθινής αγάπης,
Και το απο ψυχής μοίρασμα μιας απλής καθημερινής στιγμής.
Και απορώ συχνά!
Σ αυτή την έρμη χώρα μόνο κακά συμβαίνουν πιά.;
Ή μόνο αυτά μονομερώς προβάλονται γιατί έτσι
κάποιοι έξυπνοι έχουν αποφασίσει;
Kαι γιατί πρέπει να φταίει πάντα
η κρατική εξουσία για όλα ,όποιο χρώμα κι αν φέρει;
Και γιατί η διαφωνία και η οργή πρέπει πάντα
να έχει οργανωμένο χαραχτήρα;
Μετά την μαζική διαδικτυακή κραυγή για τους φυλακισμένους
ποιος blogger έχει αλληλογραφία ανθρωπιάς μ'ένα ισοβίτη;
Όταν περπατάς στο δρόμο και ο συνάνθρωπος σου ζητά βοήθεια θα πεις:
Που είναι το κράτος, που είναι η πρόνοια,που είναι η εκκλησια;
Mα όλα αυτα είσαι εσύ ο ίδιος.
Αν δεν συμπονέσεις,αν δεν μοιραστείς,αν δεν έχεις την κρίση,
αν δεν εχεις ψυχή η ευθύνη είναι δική σου και κανενός άλλου.
Στα μέρη που ζω χιλιάδες ωραία ανθρώπινα κι ελπιδοφόρα
συμβαίνουν καθημερινά.Μα και στην Αθήνα που ήμουν πρόσφατα
είδα άλλα τόσα καλά να συμβαίνουν.!
Γιατί δεν μιλάει κανείς γι αυτά;
Δεν πουλάνε ή δεν ωφελούν;
Γιατί να μην κάνεις δώρο στο παιδί σου
αυτά τα Χριστούγεννα την αναδοχή ενός παιδιού του Μαλάουι
σαν μια φιλία ζωής.!H Nέα γενιά δικαιούται
και αξίζει την αλήθεια και μόνο.
Eίναι εύκολο να επικρίνουμε ,
επιρρίπτοντας ευθύνες εφησυχάζοντας
προσωρινά τη συνείδηση
ότι πάντα κάποιος άλλος φταίει.
Όμως οι μεγάλες επαναστάσεις,οι ανατροπές
κι οι ουσιαστικές αλλαγές
εκ των έσω ξεκινούν με γενναίους
και επώδυνους επαναπροσδιορισμούς.
Κλείστε λοιπόν την τηλεόραση και ρίξτε μια ματιά
στα σημαντικά μέσα σας.
Όμορφο τριήμερο απο καρδιάς σε όλους.!:)
