ΑΔΕΙΑ ΦΙΑΛΗ ΚΡΑΣΙΟΥ ΣΕ ΑΠΟΘΗΚΗ
Η ετικέτα, φουσκωμένη και παραμορφωμένη
απο την υγρασία , καλυμμένη κατα το ήμισυ
απο ένα λασπωμένο,χωμάτινο χρώμα
και διάστικτη απο ιστούς αράχνης
δεν διαβάζεται εύκολα.
Τα υπερήφανα χρυσοποίκιλτα γράμματα
έχουν ξεθωριάσει, κάποια έχουν άτσαλα
σχιστεί.Κατά συνέπεια, δύσκολα αναγνωρίζεις
το είδος και τον παραγωγό του κρασιού.
Αντιθέτως, στο πάνω μέρος-στο λαιμό-
ευδιάκριτη παραμένει, αν και οξειδωμένη
απο το χρόνο κι αυτή, η χρονολογία: 1987.
Πάνε σχεδόν είκοσι χρόνια που το περιεχόμενο
έχει αναλωθεί -σε στιγμές συντροφικής χαράς
ή ίσως κατά μόνας,άγνωστο- και, άρα,
το κενό της φιάλης δεν μπορεί τίποτα
να βεβαιώσει.
Καθώς, όμως, στοργικά την πιάνει
και την παρατηρεί, αισθάνεται πως
η εμφιαλωμένη κενότητα είναι απατηλή
και πως συνεχίζει να περιέχει:
To χιόνι εκείνου του Μαρτίου και.
Το βλέμμα της, βράδυ καλοκαιριού και.
Τον αυτοσχεδιαστικό περίπατο παρά θιν αλός και.
Τον σκύλο που βρήκε στο δρόμο και υιοθέτησε και.
Τις πολιτικές αντιπαραθέσεις
με τις επιχρυσωμένες λέξεις και.
Τα βιβλία που του αντιστάθηκαν και.
Την προσωπίδα της λύπης και.
Του πένθιμου τότε τραγουδιου τη σιωπή.
Αν το κρασί ήταν λευκό, σίγουρα μια εξαερωμένη
στα τοιχώματα σταγόνα θα ήταν δάκρυ, σκέφτεται.
Όμως, όπως το χρώμα της φιάλης και τα απομεινάρια
της τυπογραφίας στην ετικέτα υπονοούν,
ήταν κόκκινο.
Άρα αίμα. Μια αποξηραμένη κηλίδα αίματος
σπονδή στο χρόνο που έχει διαρρεύσει.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΑΔΗΣ
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ στη ζεστασιά της αποψινής παρέας
σταθερά κόντρα στην ψύχρα των καιρών.
