EN Κ Α Τ Α Κ Λ Ε Ι Δ Ι

Ναρκωμένα πρόσωπα υποταγμένα στο ανελέητο
σφυροκόπημα των λέξεων.ΜΜΕ και διαδίκτυο
καταιγισμός πληροφόρησης και διαφημίσεων
που διακόπτεται απο τα τελευταία τραγουδάκια
του συρμού τα όλο και πιο βλακώδη καθε χρόνο:
νταπα ντουπα και σ αγαπω μ αγαπας, σε θελω σε
θελω σε θέλω,και παλι νταπα ντουπα και ξανα
διαφημισεις στη διαπασων.


Aποκαρδίωση: σ'αυτό τον τόπο είσαι υποχρεωμένος
να κουβεντιάζεις με τον εαυτό σου.Σαν τους τρελούς
στο δρόμο. Πως να μη φαίνεσαι ύστερα τρελός στα
ίδια σου τα μάτια;


Mήπως το σύνδρομο της χαμένης άνοιξης
δεν είναι παρά αυτό..η διαρκής αδυναμία μας
να μετουσιώσουμε τον κόκκο του σιταριού σε άρτο;
Έτσι περιπλανιόμαστε σ'έναν λαβύρινθο ανεδαφικών
και συγκεχυμένων οραμάτων που φράζει την έξοδο
προς το μόνο δρόμο που θα είχε νόημα: να γίνουμε
αυτοί που είμαστε.Μην μπορώντας να ξεκολλήσουμε
απο την Ελλάδα, την καταριόμαστε, και στο τελος
τη ρημάζουμε.

Γλώσσα, παράδοση, πολιτισμός.
Κόσμος και ζωή: παράδοση και δημιουργία.
Είναι και γίγνεσθαι: διάρκεια και αλλαγή.
Ότι μένει αλλάζοντας.
Ότι αλλάζει μένοντας.

Άραγε η απόσβεση του εγω δεν θα μπορούσε
να γίνει το λίπασμα για μια νέα ζωή
πιο καρπερή απ'αυτην που ζούμε, την ταλαιπωρημένη
απο την τυραννία τόσων άπληστων εγω;
Σ'έναν κόσμο που καταποντίζει κάθε μνήμη
μέσα στον ωκεανό του εφήμερου όπου επιπλέουμε
σαν ναυαγοί χωρίς πυξίδα; Tι μπορεί πια να αξίζει
και για μένα το εξόριστο άτομο που αναζητάει μάταια
τις ρίζες του   σ' αυτή την έρημο;

Κοιτάζεις εκείνο το βουνό που πέφτει
απότομα στο πέλαγος.Το ίδιο εδω
κι εκατομμύρια χρόνια και ίσαμε το τέλος
αυτού του κόσμου.Κι ωστόσο πάντα άλλο
αφου εκείνο και η ψυχή του ανθρώπου
δεν συναντήθηκαν ποτέ με τον ίδιο τρόπο
μια δεύτερη φορά, ποτέ αυτές οι αμέτρητες
συναντήσεις δεν σχημάτισαν ξανά την ίδια
ακριβως εικόνα του. Ετσι και το ακίνητο βουνό
δεν έπαψε να κινείται, να περνάει κάθε στιγμή
του χρόνου απο χίλιες μεταμορφώσεις,ασύγκριτα
πιο ποικίλες απ' όσες μπορούμε να νιώσουμε
με τις φτωχές αισθήσεις μας και να πούμε
με τα φτωχα μας λόγια.
Εικόνα του είναι και του γίγνεσθαι του κόσμου.


Τούτη η στιγμή που φεύγει..η ακαριαία.
Τούτη τη στιγμή τη ζείς για πρώτη φορά εσυ
και μαζί μ'εσένα όλος ο κόσμος.
Τούτη τη στιγμή τη ζείς για τελευταία φορά
και μαζί μ'εσένα όλος ο κόσμος.




Αποσπάσματα  απο το Αριστούργημα
του Γιάννη Κιουρτσάκη με τίτλο
ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΛΟ
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
Εκδόσεις Κέδρος.

AERIKO

Mια παρτίδα είναι ο έρωτας ένα παιχνίδι ορίων.
Ξεπερνάς τα όρια φλερτάρεις με το λάθος.
Τίποτα δεν είναι προβλέψιμο. Κάποια στιγμή
είσαι αναγκασμένος να έρθεις αντιμέτωπος
μ'αυτή την αλήθεια.
Η πρόκληση να δαμάσεις το απρόβλεπτο
είναι το ίδιο εύθραυστη με το παιχνίδι
των ορίων.Οι  άνθρωποι που ζούν μαζί μας
είναι το ίδιο απρόβλεπτοι με κείνους
που δεν γνωρίσαμε ποτέ.Οι γνωστοί είναι
οι πιο επικίνδυνοι άγνωστοι.

Το ψέμα είναι το φλούδι που μέσα του
κρύβουμε το λάθος.Κάποια στιγμή και το πιο
καλοστημένο ψέμα βγαίνει στο φως και φέρνει
τις πιο απρόσμενες ανατροπές.

Oυδέν έρπει ψεύδος εις γήρας χρόνου.
Κανένα ψέμα δεν προφταίνει να γεράσει.

Κι ο έρωτας;
Yπάρχουν έρωτες που προφταίνουν
να γεράσουν;



ΜΗΤΣΗ ΒΑΛΑΚΑ

AERIKO

Σκοτάδι και αναλαμπές.
Η περιγραφή σαν τίτλος αλλά μόνο σαν.
Απλώς ταξιδεύω νύχτα με θάλασσα
κι ένας φάρος υποσημαίνει
           εδώ τα μοιραία. 


Στη γλώσσα του νερού φιλικός
εκπέμπει μια αίσθηση  SOS.

Στο κινητό μου συγγενής ήχος:
Νέο μήνυμα.Ανάγνωση;
Στο τέλος υπογράφει"ο σός"
ο δικός σου όπως μαθαίναμε στ'αρχαία.

Εκτός αν κάτι άλλο σημαίνει.
Σε κάθε τόπο,σε κάθε γλώσσα,με κάθε τρόπο,
οι δικοί μας στα δάχτυλα μας παίζουν.

Αυτός κι αν είναι κίνδυνος.!

ΑΓΗΣ ΜΠΡΑΤΣΟΣ

AERIKO

Μην αναζητάς αιτίες αλλού.
Ποτέ δε φταίνε οι άλλοι.
Αυτοί είναι αυτοί που είναι.
Εμείς τι κάναμε.. Κανείς δε φταίει.
Υπαίτιοι δεν υπάρχουν παρά μόνον
εμείς.Όχι γιατί δεν αδράξαμε ευκαιρίες
και στιγμές, αλλά γιατί αφήσαμε μαγνήτες
να αποπροσανατολίσουν τις πυξίδες μας.

Απόλυτη ταύτιση δεν υπάρχει.Το έμαθα πια.
Την κατασκευάσαμε γιατί την έχουμε ανάγκη.
Η Διάσταση άλλωστε που μετράει, είναι
η αντοχή στον πόνο, που σε κάνει
να αναδύεσαι απο την καθημερινή φθορά
και σε κάνει γενναίο, λειτουργώντας καθαρτήρια.

Για να υψώνεις το χέρι, γροθιά ή παλάμη ανοιχτή
πάνω απο τους ανθρώπους και τα ερείπια, θα πεί
ότι είδες ορίζοντες και το σύμπαν δεν άδειασε
γιατί χωρίς φως πως θα φανούν οι γραμμές των οριζόντων
κι έπειτα, μαζί με το χέρι απλωμένο ή γροθιά,
υψώνεσαι και συ αδερφέ μου.Τι κι αν κάτω είναι
ερείπια ή ναοι.Υψώνεσαι κι αυτό μετράει σ'αυτή
την καταραμένη συνομοταξία μας.Κι αν όχι,
πως και γιατί αιωρούμαστε.;


Tώρα το φεγγάρι ακρονυχίδα.Ξέρεις,
το γύρισμα απο νύχτα σε μέρα συνεχώς ξεγελάει.
Και λές κάθε μέρα, αύριο, ίσως να είναι
μια άλλη μέρα.Και κυλάει ο χρόνος απαράλλαχτος
με μικρές εκλάμψεις και απαντοχές.Και σύ
περιμένεις μια ζωή ολόκληρη την αυριανή μέρα.


Ότι κι όσα να έχεις ζήσει, πάντα κάτι μένει
που δεν έζησες. Και μονάχα γι'αυτό
αξίζει να περιμένεις.

Έτσι σε μια κλωστή στιγμή οριακή
πάντα κινούνται συναισθήματα  κι εντάσεις.
Ίσως εκεί να είναι η ομορφιά.
Μην την απαρνηθείς. Γιατί χωρίς θέληση
μνήμη κι εντάσεις πως θα ζήσουμε;

ΔΟΥΑΤΖΗΣ  ΓΙΩΡΓΟΣ
Επιλογές απο το
Προς Δέκα Επιστολή
Τα Ανεπίδοτα
Εκδόσεις: Eξάντας.

AERIKO

Με συντροφιά ένα ποτήρι βαθυκόκκινο κρασί
αψύ και μπρούσκο βαφτίστηκαν
οι λέξεις της ψυχής στην κολυμπήθρα
της αλήθειας και χώρεσαν σ'αυτό το βίντεο.
Δεν έχω να θυμάμαι δεν έχω να ξεχνώ
απο τότε που άνοιξα το κουτί της Πανδώρας
και μοιραία έγινα συλλέκτης
ματωμένων  και πολύτιμων στιγμών.
Έφτασα τόσο νωρίς στα όρια της σιωπής
γιατί συνειδητά πόνταρα την ψυχή
στις πιο δυνατές δοκιμασίες.Κι όμως..

Ακόμα δεν έμαθα ποιός πυροβόλησε
τον Άδωνη και γέμισε ο κόσμος
παπαρούνες.Παραδόξως σ'αυτο το
κουτί που δεν έχω καν τη διάθεση να
κλείσω αυτό που παραμένει αλώβητο
δεν είναι η ελπίδα αλλά η γνώση
κι η επίγνωση.Ότι δεν ζήτησα..και
ότι πρόλαβα να δω στο φως μιας αστραπής.

Κι όπως σοφά γράφει ο Πάμπλο Νερούδα
"Ποιός πλαγιάζει  ή  ξυπνάει
Ζει  ή  πεθαίνει  δεν  ξέρω..
Μα  είναι  η  καρδιά  μας  εκείνη
που  μοιράζει  στο  στήθος  μας
της  χαραυγής  τα  δώρα."

AERIKO

Σας στέλνω μια "σκέψη" μου.

Αλάτι..
Δίψα..
Ζωή..

Τρομαγμένες κραυγές αντηχούν κάπου γύρω μας
κι είναι τόσο κοντά μας, άκου..!
Eννιά μήνες θέλει να γεννηθεί μια νέα ζωή
τρία δευτερόλεπτα να γεννηθεί ένας πόλεμος
κι εσύ μέσα σ αυτόν, θύτης ή θύμα,
διάλεξε και πάρε,
δεν έχει τόση σημασία άλλωστε,
εδώ οι λεπτομέρειες δεν καθορίζουν το αποτέλεσμα,
φτάνει μονάχα να μην τελειώσουν οι «ιδέες» τους
γιατί πειραματόζωα υπάρχουν πολλά.

Αλάτι..
Δίψα..
Ζωή..

Η γη είναι φτιαγμένη για να αντέχει,
χάλυβας ανοξείδωτος τα σπλάχνα της.
Κι αν μεγαλώνει κάθε μέρα η τρύπα στον ορίζοντα,
δικιά μας είναι η γη και την κάνουμε ό,τι θέλουμε.
Κι ο ήλιος κι ο ουρανός κι η θάλασσα..
εκατομμύρια έτη φωτός τα σύνορά μας.
Κι αν κάθε μέρα χιλιάδες θάβουμε
απ' την πείνα άψυχα σώματα,
δικό μας είναι το σιτάρι
και το κάνουμε ό,τι θέλουμε.
Και τα δέντρα και το νερό και τα αμπέλια..
Μπορώ να βάλω ένα όριο στο άπειρο
και τις ιδέες μου
κι εκεί να ψάξω να βρω τις αιτίες
μια σκέψη έκανα συγχωρήστε με!

Δε ξέρω αν φταίει ο «Θεός» ή η φύση.
Μπορεί να φταίνε και τα δύο,
μπορεί αυτές οι δύο έννοιες να είναι το ίδιο "πρόσωπο"
και να μη το χω καταλάβει ακόμα, μπορεί.
Μπορεί την ώρα που κάνω «λάθος»
να νομίζω πως κάνω το σωστό, μπορεί
Όμως σίγουρα δε θέλω να ακούω συμβουλές
ΝΟΜΙΚΑ ΚΑΛΥΜΜΕΝΩΝ ΦΟΝΙΑΔΩΝ!!!
Κείνο που θέλω,
είναι να σταματήσει αυτή η κατρακύλα!!!!

Αλάτι..
Δίψα..
Ζωή..

Αλάτι ~ μια χούφτα θάλασσα στη μέση της ερήμου..
Δίψα  ~ ένα ποτάμι παγωμένο στο κέντρο του ήλιου..
Ζωή   ~ κρατώ ακόμα την ψυχή ενωμένη με το σώμα..
κι η ελπίδα μου χαμένη σ΄ ένα λαβύρινθο από «γιατί»
ψάχνει να βρει διέξοδο.
Δυο φεγγάρια πιο πέρα,
πάνω σε μια πέτρα κάθεται ένα παιδί και κλαίει
στάθηκε «τυχερό» ανάμεσα σε εκατομμύρια σπερματοζωάρια
του ΄παν πως σε δέκα αιώνες θα γεννηθεί..

Αλάτι..
Δίψα..
Ζωή..

Αλάτι ~ το όνειρο που μένει κρεμασμένο στον κόρφο του..
Δίψα  ~ θέλω να του αλλάξω την επιγραφή..
Ζωή   ~ λιγότερο να κλαις.

Ξημερώνει..


Ανέστης Κιουρκτσίδης

AERIKO

Δεν θέλω και δεν θα γυρίσω πια
ποτέ ξανά κοντά σου γιατί κανένα
Tέλος δεν εξιλεώνει την Aρχή...

Και κάτι λίγο απο Κώστα Χρονόπουλο
μήπως και καταλάβεις πως αυτή τη
φορά η άρνηση δεν είναι η μητέρα
της κατάφασης αλλά η αδιαπραγμάτευτη
επιθυμία μου να κοιτώ τον προσωπικό μου
Ουρανό και ν'αντικρύζω α σ τ έ ρ ι α.! Οκ.;

H Ζωή σου είναι χορηγημένη.
Πόσο κόστισε αυτή η χορηγία;

Πόσα αρπακτικά χωράνε στη μιζέρια
ενός μικρού τόπου;Σε τι τιμή
πουλιέται η επιθυμία..;
Τα πράγματα ξεγίνονται..;


Oυρλιάζεις απο μέσα;
To Συνήθισες..;
όταν στον Ουρανό της Ζωής
αστράφτουν υπέροχα σημάδια
έχεις τα μάτια να το δείς ή
εν υπνώσει το προσπερνάς;

Ποιός ποινικοποίησε το αναβλύζον θέλω;

Mια στιγμή μπορεί να σου κάψει
την ψυχή.Μια μελωδία μπορεί
να την αναστήσει;

H πόλη μόνο σε μένα φαίνεται
πιο κατανοητή όταν γεμίζει
απ'την ανθρώπινη αδυναμία;

Σε ποιό σκοτεινό υπόγειο ανταλλακτήριο
της ψυχής τα όνειρα γίνονται εφιάλτες;
Aπέμεινε κανένα αλώβητο όνειρο;
Θα καταφέρουν να ποδοπατήσουν το
παραμύθι μου οι κυνικοί;

Tι σου ψιθυρίζει η συνείδηση όταν
δεν είναι κανένας άλλος εκεί ν'ακούσει;

O Aρθουριανός Χειμώνας υπάρχει..;
A ρ γ ε ί;

AERIKO

"Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική"
και την ψυχή καθάρια.Ότι με πόνεσε
πολύ πήρε το δρόμο της συγχώρεσης
μα και της λήθης μέσα απο μικρές λεπτές
στιγμές εκφρασμένες με ποίηση σ'αυτο
εδω το ιστολόγιο.
Η ερημιά της ερημίας μου δεν ζητιανεύει
τη χαρά, και οι μικροί πικροί
προσωπικοί μου θάνατοι
αυτοί με οδηγούν στο φώς.
Δεν διαπραγματεύομαι τα απότομα σκαλιά
που συναντώ..απλά τα ανεβαίνω.Κάθε σκαλί
και μια απώλεια.Ψυχές που πατάνε στο εσύ
για ν'ανυψώσουν το λειψό Εγώ τους μοιραία
δεν μπορούν ν'ακολουθήσουν.
Αγαπώ τις σιωπές μου..γελώ συχνά
με τον εαυτό μου κι αυτοσαρκαζόμενη ξεδιψώ
μόνο με Λέξεις Ξεχασμένες όπου και αν τις
συναντώ.Λέξεις Πολύτιμες Λέξεις Παράθυρα
Λέξεις Καρφιά Λέξεις Δυσεύρετες
Λέξεις Πανάκριβες Λέξεις Πετάγματα
Λέξεις Χαμόγελα Λέξεις Ανάσες
Λέξεις Ψυχής.
Κι όπως λέει ο     Χρήστος Λορέντζος
ΑΡΝΟΥΜΑΙ να χορτάσω.!
Να μοιραστώ
Και να πεινάω πάντα
Για ότι ελευθερώνει
Και να ταίζω θέλω
Πεινασμένα περιστέρια
απο το πιάτο μου.

Γιατί κι εμείς, ανέστιοι οφείλουμε
Να περιθάλψουμε τόση θλίψη
Απ'το υστέρημα της καρδιάς μας
Έτσι,για να κρατάμε ζωντανή
την αλήθεια
της ελεύθερης βούλησης μας.

ΑΕΡΙΚΟ

Ύβρις             θησαυρίζουν τα χείλη

Κάθαρσις       ματώνει η καρδιά

Μέτρον          πενθεί ο Λόγος



Ο Πόθος για την κορυφή
το Πάθος για τη ρίζα

Μετέωρο παιχνίδι η Ζωή

Μα δε μιμείται τον άνθρωπο
ο βράχος ο αρμυρογέννητος

ποτέ τον οίκτο δεν ξεγράφει
γι'αυτό και πάντα δακρυσμένος είναι.



ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΤΑΜΟΣ

AERIKO

Το ξέρω πως υπάρχεις
και ψάχνω να σε βρω,
μα η ζωή που ζούμε
είναι μικρή θαρρώ.

Πολλές φορές σε είδα
να ΄ρχεσαι από μακριά
και πρόσωπο ν'αλλάζεις
σαν έφτανες κοντά.

Ξοδιάζω τη ζωή μου
μες στους συλλογισμούς,
μα απ' την καλή μου αγάπη
δε δίνω κανενός.

Το ξέρω πως υπάρχεις
κι ίσως να μη σε βρω
μα πάντα θα σε ψάχνω
και θα σου τραγουδώ.

Δραμουντάνης Γιώργος

AERIKO