Το ξέρω πως υπάρχεις
Το ξέρω πως υπάρχεις
και ψάχνω να σε βρω,
μα η ζωή που ζούμε
είναι μικρή θαρρώ.
Πολλές φορές σε είδα
να ΄ρχεσαι από μακριά
και πρόσωπο ν'αλλάζεις
σαν έφτανες κοντά.
Ξοδιάζω τη ζωή μου
μες στους συλλογισμούς,
μα απ' την καλή μου αγάπη
δε δίνω κανενός.
Το ξέρω πως υπάρχεις
κι ίσως να μη σε βρω
μα πάντα θα σε ψάχνω
και θα σου τραγουδώ.
Δραμουντάνης Γιώργος
AERIKO
RSS:
Το ξέρω πως υπάρχεις κι ίσως να μη σε βρω μα πάντα θα σε ψάχνω και θα σου τραγουδώ.
Από blaurose | Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009 0:52 πμ
Eλπίζοντας στο απρόσμενο κι επιθυμώντας οι φίλοι μου να χαμογελούν σε πορεία βρίσκομαι. Όσοι δεν ζητιανεύουν τα αυτονόητα σίγουρα δεν συμβιβάζονται και προτιμούν την ουτοπία τους. Καλό Ξημέρωμα εύχομαι απο καρδιάς.! :))
Από AERIKO | Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009 0:59 πμ
Αχ! ρε Μαρία μου, το πόσο με άγγιξε δεν γίνεται να περιγράψω. Έπλασες κάτι εξαίσιο με μουσική και στίχους που είναι δάκρυ και χαμόγελο μαζί, ένα λεύτερο ταξίδι που έλυσε τις αντιστάσεις του νου κι εκείνος ταξίδεψε πάνω απ' το κύμα με δάκρυα ανακούφισης κι ελπίδας.. Ευχαριστώ σε ¶γγελε, Αερικό κι Αγέρι για τα πολύτιμα που μου δίνεις να κρατιέμαι. Χαίρε ¶νθρωπε. Φιλί ένα!!
Από metaxoto_alitiko | Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009 1:01 πμ
Xαρμολύπη Στέλλα μου...αυτό είναι το συναίσθημα της ζωής μου.Αυτο με εμπνέει και για χάρη του δημιουργώ.Όποιος αρνείται την ανθρώπινη ανάγκη για τρυφερότητα και βαθύτερη αγάπη είναι ψεύτης.Τιμη και χαρά σε όσους αντιστεκόμενοι σε ότι δεν τους εκφράζει επιμένουν να ελπίζουν να νιώθουν και να εκφράζονται.Βέβαια το σε ψάχνω του σήμερα με το θα σε ψάχνω του τραγουδιού απέχουν όσο ο ουρανός απο τη γη κι όσο τα ορατά απο τ'αόρατα.Δικό μου το ευχαριστώ για την αγάπη σας και για τον καλό σας λόγο σε κάθε εγγραφή.Όμορφο ξημέρωμα αντεύχομαι.Τρυφερό φιλί.:))
Από AERIKO | Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009 1:14 πμ
Ξέρεις μπορούσα να σε δω όμως παράξενο, φοβόμουν. Ξέρεις στη κάθε αλήθεια, στο κάθε σ’ αγαπώ υπάρχει ο φόβος είναι της απορρίψεις θαρρώ.
Από υιος+ασωτος | Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009 4:01 πμ
Υπάρχει..όχι ο φόβος αλλά η υπαρκτή της πραγματικότητας απόρριψη. Κι είναι ευλογημένη όταν μας επαναπροσδιορίζει.Και ξέρεις τι..; Όταν πιστεύεις στην αμοιβαιότητα μπορείς να προστατέψεις τον άλλον τον εαυτό σου όμως όχι. Το Όχι στις ανθρώπινες σχέσεις είναι περισσότερο έντιμο απο ένα επίπλαστο Ναί. Ανοίγει το δρόμο της αλήθειας και σε μαθαίνει ν'αγαπάς και να ελευθερώνεις. Γιατί όταν αγκιστρώνεσαι και πνίγεις το συναίσθημα προδίδεις την ίδια την ψυχή σου.. αν μ'εννοείς.! :)) Kαλημέρα Σωτήρη μου ολόφωτα Χαμογελαστή με πολλές όμορφες στιγμές και μόνο.:))
Από AERIKO | Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009 10:03 πμ
Όλη μου η ζωή μια Ανάγνωση.Όλα μου τα όνειρα ένας ήχος. Όλες μου οι κρυφές σκέψεις, ένας στίχος.Η ψυχή μου όλη ένα μοναχικό βιολί που κλαίει σε υφέσεις και παραφωνεί στις διέσεις του. Μονοσήμαντη κι απλή παρτιτούρα, ο Δρόμος. Σαν υπόκρουση πέρασα απ το παρόν στο μέλλον και κει ξεχάστηκα. Το ίσως με το πάντα ορδινιάστηκαν σε μια απαράμιλλη ένωση που φώτιζε και γλύκαινε στο τρέμολο της νότας που έλειπε. Κι ύστερα, απλά, χαμογέλασα.
Από Andromeda | Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009 11:57 πμ
Το ξέρω πως υπάρχεις κι ίσως να μη σε βρω μα πάντα θα σε ψάχνω και θα σου τραγουδώ......ακριβω΄ς το ίδιο μου άρεσε και μένα,όπως και στην Βούλα!!!!!Καλήμέρα Αερικό μου με τις υπέροχες εγγραφές σου........:smile::wink:
Από Καλλιόπη | Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009 12:06 πμ
ο δρόμος είναι που αξίζει...ο καθένας μας τραβάει τον δικό του άλλοτε συναντίομαστε άλλοτε χανόμαστε αλλά πάντα όλοι μένουνε ρομαντικοί εράστες του άπιαστου ονείρου μας..τελικά οι ρομαντικοί και ευαίσθητη άνθρωποι είναι οι πιο δυνατοί και αυτοί που θα σταθούνε πρώτοι στην μάχη..ίσως γιατί ακόμα πιστεύουν οτί υπάρχουν πράγματα που αξίζει να σωθούν. Καλό βράδυ και καλή ξεκούραση!!
Από silentmusician | Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009 6:05 μμ
Ποτέ μου δεν κατάλαβα αυτόν εδώ τον κόσμο.Ούτε κι αυτός κατάλαβε τα όνειρα που είχα δει.Λες και συναντηθήκαμε και πήραμε άλλο δρόμο Δε μας χωρούσε και τους δυο να μείνουμε μαζί... Λευκό το χαρτί κι εκείνος που ξέρει, διπλά υποφέρει σ'αυτή την σιωπή. Ποια αγάπη μπορεί εδώ να υπογράψει σαν μοίρα να γράψει προτού να καεί...:)
Δυνατά να χτυπά της Ζωής η φλέβα και να σου πρόσφέρει όλα όσα δικαιούσαι και αξίζεις.Χαρά και τιμή μου το κάθε σου πέρασμα. Την Καληνύχτα και την αγάπη μου.:))
Από AERIKO | Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009 6:13 μμ
Η Ομορφιά αυτής της ζωής είναι ότι τίποτε δεν είναι δεδομένο.Αυτό το κλιπάκι είναι ενα δώρο απο ψυχής σαν ενα ελάχιστο ευχαριστώ στη Βούλα για τον καλό της λόγο και τη συνεχή υποστήριξη της κι εδώ και παντού όπου και όποτε μ'ανταμώνει.Όμορφα να κύλήσει το βράδυ σου με όμορφες σκέψεις και ανάλογες στιγμές.! :))
Από AERIKO | Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009 6:18 μμ
Nαι καλή μου...έτσι είναι..:) Δυνατός είναι αυτός που πονάει βλέποντας το αυτονόητο να έχει μετατραπεί στο σημερα σε ουτοπία.Δεν είναι ματαιοπονία και φθορά να ακολουθείς τις χίμαιρες της ψυχής σου.. Είναι Ζωή και δημιουργία είναι φως γραμμή χαρακιά και πορεία.Ότι αξίζει σταθερά διασώζεται απο τους ευαίσθητα ονειροπόλους και ανυπεράσπιστα ανθρώπινους και όχι βέβαια απο τους ορθολογιστές. Ένα όμορφο βράδυ αντεύχομαι με πολλες ανάσες στιγμές.! :))
Από AERIKO | Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009 6:25 μμ
Δε λες καλά που αερικά σαν και εσένα έχουν σάρκα και οστά χιχιχι Καλό σου βράδυ :)
Από Μάνια Σ | Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009 9:57 μμ
χαχαχα...κι ένα πνεύμα που τσακίζει κόκκαλα...:)Έτσι μου είπαν σήμερα.....:) Nα περνάς καλά και να χαμογελάς..Όμορφα να κυλήσει η νεα εβδομάδα και είπαμε... με θάρρος να αιτείς όλα όσα δικαιούσαι και αξίζεις. Την Καληνύχτα και την αγάπη μου. :))
Από AERIKO | Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009 10:09 μμ
Ο πρόλογος γράφτηκε στις 7 προχτές. Ανήμερα του Αρχαγγέλου που γιόρταζες, ανταλλάξαμε επισκέψεις. Σήμερα ο επίλογος. Δεν μπορώ να γράψω, συγνώμη... Ήλθα να Σε ευχαριστήσω. Ο νους που διαβάζει απορεί,μα η ψυχή θα νιώσει...τη χαρά, τη χάρη και το σκίρτημα. Σε ευχαριστώ, Σε ευχαριστώ, Σε ευχαριστώ...
Από Andromeda | Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2009 4:55 μμ
Δικό μου το ευχαριστώ γιατί μ'έμαθες πως το λούλουδο που είναι μοναχό δεν έχει ανάγκη να κοιτά τ'αγκάθια που είναι αμέτρητα.Ο Κόσμος μου μιλάει με εικόνες η ψυχή μου ανταποκρίνεται με μουσική. Και μην ξεχνάς.:Τα σκοτάδια της νύχτας είναι μουγκά όπως ο πόνος...τα σκοτάδια της αυγής σιωπηλά όπως η γαλήνη.
Όμορφα να κυλήσει και τούτο το βράδυ.Την Καληνύχτα το Χαμόγελο και την αγάπη μου. :))
Από AERIKO | Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2009 8:33 μμ
RSS Feed για αυτό το θέμα
Το σχόλιο σας