Μαύρο Σύννεφο
Ύβρις θησαυρίζουν τα χείλη
Κάθαρσις ματώνει η καρδιά
Μέτρον πενθεί ο Λόγος
Ο Πόθος για την κορυφή
το Πάθος για τη ρίζα
Μετέωρο παιχνίδι η Ζωή
Μα δε μιμείται τον άνθρωπο
ο βράχος ο αρμυρογέννητος
ποτέ τον οίκτο δεν ξεγράφει
γι'αυτό και πάντα δακρυσμένος είναι.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΤΑΜΟΣ
AERIKO
RSS Feed για αυτό το θέμα 18
semeli ntalia: Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009 0:20 πμ
ΚΡΑΤΑΩ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΡΙΖΑ... ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΜΕΡΑ ΑΕΡΙΚΟ.
AERIKO : Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009 0:25 πμ
Φλέβες να ξαναγίνουν οι αρμυρογέννητες των βράχων χαρακιές να κελαρύσει πάλι του Χρόνου η μνήμη,ξανά τα δελφίνια να χορέψουν, και την γλώσσα τους ν'ανακαλύψουν τα χελιδόνια κι ο ερημίτης κούκος, της γαλήνης μήτρα και του μέτρου να ξαναγίνει της βροχής η άρπα.....
Καλο Ξημέρωμα Φατσούλα μου. :))
blaurose : Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009 0:35 πμ
Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες...... Καληνυχτα Αερικο μου...:)
AERIKO : Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009 0:40 πμ
Ένα θα σού πώ...τυχερός αυτός που βλέπει καθαρά και νιώθει την ψυχή σου.Είναι τόσο πλάνα η εποχή μας που δυστυχώς χάνουμε τα πολύτιμα γιατι δεν βλέπουμε..απλά κοιτάμε.Θέλω να είσαι πάντα καλά και να χαμογελάς.!! Καλο Ξημέρωμα Βούλα μου. :)))
blaurose : Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009 0:52 πμ
:)
metaxoto_alitiko : Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009 1:12 πμ
Το σύννεφο κι η αστραπή δεν με φοβίζουν. Η φύση πολύ σοφά ποίησε. Σκέφτομαι τους ανθρώπους που χωρίς να γνωρίζουν πράττουν αλόγιστα, από φόβο... . Κρατώ ρίζα, αέρα, θάλασσα και μια αυτοσχέδια προσευχή για φυλαχτό ζωής. Κατά της ύβρεως, χωρίς φόβο... ας έρθει η Νέμεσις. Πορεύομαι πλάι στους ταπεινούς που φέγγουν πλούτο γνώσης και φιλοσοφίας. Καλό ξημέρωμα. Αγαπώ σε Άνθρωπε που μ' έμαθες να ειπράττω πιο σωστά τις στιγμές- ανάσες!!
AERIKO : Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009 7:52 πμ
Καλημέρα Χαμογελάκι μου..:)
http://www.youtube.com/watch?v=nkWWR9XP_Xs
Διανοητικο τζούντο - πρόκληση της συγκυρίας το καλυτερο παιξε γελασε όλων των εποχων..!! :))
AERIKO : Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009 7:53 πμ
Η Νέμεσις δεν ειναι Ιθάκη...Πάντα μέσα μας σε ανύποπτη στιγμή καθαρίζει τα τοπία της ψυχής μας.Δεν σε έμαθα κάτι που δεν ένιωθες.Απλά σε στιγμές απαντοχής είναι όμορφο να νιώθεις πως δεν είσαι μόνος. Τελικά...είμαστε πολλoί..το ξέρεις..; :) Kαλημέρα Στελλα μου με πολλές όμορφες στιγμές λουσμένες με φως ζωής.! :))
Μάνια Σ: Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009 7:57 πμ
Ενας βράχος που δακρύζει .... ωραία εικόνα... ανθρώπινη! Καλημερα Αερικό μου :)
AERIKO : Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009 8:08 πμ
Ο άνθρωπος είναι ένα συνεχές δάκρυ στα μάτια τ'ουρανού. Η Φύση διδάσκει όταν κρατάμε τα μάτια της ψυχής ανοιχτα.! :)
Δάκρυα που'χουν λησμονιά έχουν πλασθεί με μύρα όνειρο και αστροφεγγιά δεμένα με την μοίρα.
Όμορφη συνέχεια σότι κι αν κάνεις. Το Χαμόγελο και την αγάπη μου.:))
Καλλιόπη : Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009 8:13 πμ
Μετέωρο παιχνίδι η ζωή Αερικό μου...............μετέωρο!!! Μια βροχερή καλημέρα σου στέλνω ......πάλι.Πέντε μέρες συνέχεια ....................βρέχει!!!!!!!!!!:smile::wink:
AERIKO : Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009 8:35 πμ
Μάλλον θα μετακομίσω βορειότερα...!! :) Eδω εχουμε ένα ατέλειωτο φλέρτ του ήλιου με τα σύννεφα αλλά βροχή δεν βλέπω.!
Η απουσία του βροχή που πέφτει λίγη λίγη... Κι έγινε ο κόσμος γύρω μου θάλασσα και με πνίγει...
Καλημέρα Χαμόγελο και Φιλί.! :))
Γιώτα : Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009 9:17 πμ
Κάθαρσις: μια γλυκιά λέξη που απαλύνει κάθε δάκρυ, κάθε πόνο που συγκρατείται στη μετέωρη πλευρά της ζωής μας! Θησαυροί οι δουλειές σου με τα τραγούδια συλλογές!! Με αγάπη απο το αεράκι που φυσάει ευεργετικά και σήμερα..Καλημέρα :)
AERIKO : Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009 10:19 πμ
http://www.youtube.com/watch?v=pR6rnYtfmbI
Για σένα χωρίς περιττά λόγια. Χαμόγελο και Φιλί. :))
inMUSIClost: Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009 6:53 μμ
.......είπαμε
AERIKO : Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009 8:24 μμ
..........:))
υιος+ασωτος: Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009 7:22 πμ
Μπορεί να μην μπορώ να διακρίνω, ίσως, μπορεί να ακούω, γιατί έτσι με έμαθαν, όμως δεν πρέπει ποτέ να ξεχνώ: Ότι, μέσα μου φέρνω τα δώρα, χαρισμένα, είτε από γενιά σε γενιά, είτε βαλμένα από χέρι Δημιουργού, η... Λένε της ιδιοσυγκρασίας είναι μαζεμένη πείρα, ενδόμυχη, άλλοι το λέγουν ένστικτο, συνείδηση το λένε άλλοι, και άλλοι μιλάνε για λευκό χαρτί. Λέω όμως και εγώ, του πόνου το μάθημα που πρέπει όλοι μα όλοι να νοιώσουμε, να μάθουμε από αυτό, και έτσι και η αλήθεια και η αγάπη και η κατανόηση θα μας συντροφεύουν σε τούτο το ταξίδι, που, μπορεί και να μην το θέλαμε.
AERIKO : Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009 3:12 μμ
Ξέρεις όταν καμιά φορά λέω ο χρόνος είναι φίλος μας αυτό ακριβώς εννοώ. Ότι μας συμφιλιώνει με τον πόνο, μας κάνει να βλέπουμε καθαρά όρια και αντοχές, και να αποδεχόμαστε πόσο ασήμαντοι είμαστε μπροστά στο όλον.Με το χρόνο σύμμαχο μαθαίνεις να διαχειρίζεσαι ακόμα και τον πόνο πρός όφελος σου.Τι θα πεί...μπορεί και να μην το θέλαμε..; Γνωρίζεις καλά θαρρώ πως η ζωη και με τα χίλια βάσανα πάλι ανεκτίμητη είναι.Με γέλιο και με δάκρυ..με σιωπές και με λέξεις..με σκοτάδια και φως..μία και μοναδική για τον καθένα μας. Έτσι κι αλλοιώς μονάχοι πορεύόμαστε στην ουσία..τι θαρρείς ότι μένει..; Mόνο ότι καλόκαρδα μοιραζόμαστε. :) 'Oμορφο απογευματάκι Σωτήρη μου με πολλές όμορφες στιγμές.! :)))
Παρακαλώ αφήστε το σχόλιο σας εδώ