Mαρμαρυγή
Δεν θέλω και δεν θα γυρίσω πια
ποτέ ξανά κοντά σου γιατί κανένα
Tέλος δεν εξιλεώνει την Aρχή...
Και κάτι λίγο απο Κώστα Χρονόπουλο
μήπως και καταλάβεις πως αυτή τη
φορά η άρνηση δεν είναι η μητέρα
της κατάφασης αλλά η αδιαπραγμάτευτη
επιθυμία μου να κοιτώ τον προσωπικό μου
Ουρανό και ν'αντικρύζω α σ τ έ ρ ι α.! Οκ.;
H Ζωή σου είναι χορηγημένη.
Πόσο κόστισε αυτή η χορηγία;
Πόσα αρπακτικά χωράνε στη μιζέρια
ενός μικρού τόπου;Σε τι τιμή
πουλιέται η επιθυμία..;
Τα πράγματα ξεγίνονται..;
Oυρλιάζεις απο μέσα;
To Συνήθισες..;
όταν στον Ουρανό της Ζωής
αστράφτουν υπέροχα σημάδια
έχεις τα μάτια να το δείς ή
εν υπνώσει το προσπερνάς;
Ποιός ποινικοποίησε το αναβλύζον θέλω;
Mια στιγμή μπορεί να σου κάψει
την ψυχή.Μια μελωδία μπορεί
να την αναστήσει;
H πόλη μόνο σε μένα φαίνεται
πιο κατανοητή όταν γεμίζει
απ'την ανθρώπινη αδυναμία;
Σε ποιό σκοτεινό υπόγειο ανταλλακτήριο
της ψυχής τα όνειρα γίνονται εφιάλτες;
Aπέμεινε κανένα αλώβητο όνειρο;
Θα καταφέρουν να ποδοπατήσουν το
παραμύθι μου οι κυνικοί;
Tι σου ψιθυρίζει η συνείδηση όταν
δεν είναι κανένας άλλος εκεί ν'ακούσει;
O Aρθουριανός Χειμώνας υπάρχει..;
A ρ γ ε ί;
AERIKO
RSS Feed για αυτό το θέμα 14
Καλλιόπη : Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2009 10:52 μμ
Σταμάτησα σ`ένα πανέμορφο blog ν`αφήσω την αγάπη μου και την καληνύχτα μου...Φιλιά Αερικό μου.
metaxoto_alitiko : Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2009 11:40 μμ
Καλησπέρα! Όλο αυτό το έργο τέχνης δεν χωράει σ' ένα σχόλιο. Έφτιαξες αυθεντικό απόσταγμα πολύ παλιών ποτών που ξεκλειδώνουν την ψυχή. Σαν ρόδι την ανοίγουν και κόκκινες στάζουν σταγόνες στην άνυδρη ύπαρξη. Δεν ξέρω γιατί δεν γεννήθηκα πουλί, να φεύγω όταν ανοίγει η ψυχή μου και να σκορπίζεται σαν του ροδιού τον καρπό στον αέρα, στην ελεύθερη πτήση πάνω στα βουνά, στην ελεύθερη πτώση, μισό πόντο πάνω από της θάλασσας το κύμα . Έρωτας, ευτυχία, πόνος δυστυχία, ελευθερία, ανθρωπιά, διαφορετικές οπτικές γωνίες.. ζωή, νόηση αλήθεια.. ΧΑΙΡΕ ΑΝΘΡΩΠΕ! Φιλί ένα!
AERIKO : Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2009 11:46 μμ
Και τη δική μου αγάπη καλη μου φίλη κι ευχή μαζί η νέα βδομάδα που έρχεται να χαρίσει σε όλους μας στιγμές ζώσες όμορφες και μοιρασμένες απο καρδιάς.! :))
AERIKO : Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2009 11:55 μμ
Xμμμ...ελεύθερη πτώση..ε..; Xωρίς δίχτυ ασφαλείας...!!! :) H Στιγμή έχει τον τρόπο της για όλους εμάς που καταθέτουμε ψυχή προκαλώντας τη συγκυρία στα τερτίπια της Ζωής.Καλό Ξημέρωμα και όμορφη νέα εβδομάδα εύχομαι ολόψυχα.! :))
myrto razi: Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009 0:07 πμ
Ετσι όπως είδα τον τίτλο κόντεψα να πάθω , το μυαλό μου πήγε στην κολπική μαρμαρυγή .... ωραίο το τραγούδι χαχαχα με αποζημίωσε... και δε χρειάστηκα το υπογλώσσιο
ανώνυμος: Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009 0:58 πμ
ΠΟΙΟΙ ΗΤΑΝ ΟΙ ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ ΤΟΥ "ΤΙΤΑΝΙΚΟΥ"; Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν δει την ταινία και έχουν διαβάσει βιβλία για τον "Τιτανικό",πουθενά όμως δεν αναφέρετε ποιοί ήταν οι ιδιοκτήτες του http://antipliroforisi.blogspot.com/2009/11/blog-post_15.html
AERIKO : Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009 9:53 πμ
Aντέχω ακόμα...αν και με τους ρυθμούς της ζωής που έχω ποτέ δεν ξέρεις..!!! :) Mαρμαρυγή εδώ είναι η σκοτεινιά της ψυχής...ανθρώπων που ντε και καλά σε αγαπούν... γιατί δεν με πείθουν ήθελα και να ήξερα...!! Να περνάς καλά ότι κι αν κάνεις.Όμορφη μέρα και Καλή εβδομάδα με πολλές ανάσες στιγμές.! :))
AERIKO : Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009 10:03 πμ
Όποιοι και αν ήταν οι ιδιοκτήτες...είχα μια σκασίλα..!! Οι ψυχές που χάθηκαν γυρίζουν πίσω..; H Tραγωδία είναι ότι καταντήσαμε Τιτανικό την ίδια τη ζωή μας..τόσο σπουδαίοι και άτρωτοι νομίζουμε πως είμαστε προκαλώντας ανευθυνα τη φύση. Το χρήμα και η αλαζονεία στα χέρια των λίγων θα βρίσκονται εσαεί. Κάτσετε να γράψετε για τις ψυχές που χάθηκαν για εναν πιο δικαιο κόσμο τοτε στο Πολυτεχνειο.Γιατι όσοι επιβίωσαν τωρα που μιλαμε είναι κομματικοποιημενοι αλλού γι αλλού και μάλιστα περιφέρονται με του κεφαλαίου το armani και to chanel... Δεν χρειάζομαι ουτε πληροφόρηση ουτε αντιπληροφόρηση... Μόνο υγεία θέλω να μπορώ να ακουω τους παλμους της καρδιας μου καθαρά.!
Καλημέρα και καλή συνέχεια.
myrto razi: Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009 3:02 μμ
Ανήκε στην βρεττανική εταιρεία White Star Lines , αλλά ποιοί κρύβονταν πίσω από αυτήν την ανώνυμη εταιρεία ούτε εγώ το γνωρίζω .
AERIKO : Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009 3:08 μμ
Δεν καθαρίζει του κόσμου ο λεκές με λέξεις αλλά με πράξεις. Ας αρκεστουμε στα απλά και όμορφα αυτης της ζωής...που είναι τόσο πολλά ...!!!Πως να με κάνουν να τον δω τον κόσμο μ'άλλα μάτια ...στα ηλιοσκαλοπάτια μ'έμαθε η μάνα μου να ζω...! :))
σταγόνα: Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009 6:06 μμ
"η αδιαπραγμάτευτη επιθυμία μου να κοιτώ τον προσωπικό μου Ουρανό και ν'αντικρύζω α σ τ έ ρ ι α.! " Aγαπημένο μου Αερικό, μείνε σαυτό αδιαπραγμάτευτη.. όσο μεγαλώνω τόσο όλα γύρω μου απομυθοποιούνται.. το μόνο που θέλω το μόνο που αξίζει, που έχω ανάγκη, είναι αυτό .. να κοιτώ τον προσωπικό μου Ουρανό και να είναι γεμάτος αστέρια.. σε κανέναν δεν πρέπει να επιτρέπουμε να μας το στερεί... το μοναδικό μας κεκτημένο.. την αγάπη μου σου στέλνω
AERIKO : Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009 8:55 μμ
Υπάρχουν άνθρωποι όπως εμείς που δεν αντέχουν τα ημίμετρα.Τι να μου πουν οι λέξεις όταν δεν συνοδεύονται απο ανάλογες πράξεις...Μεγαλώνοντας μοιραία απομυθοποιείς..και χωρίς να μιζεριάζεις δέχεσαι το τίμημα των επιλογών σου.Και τη δική μου αγάπη,το χαμόγελο και την πιο τρυφερή μου Καληνύχτα.! :))
υιος+ασωτος: Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009 5:08 πμ
Χωρίς υπονοούμενο για εσέ, αγαπημένο. Χαράματα με έχει πάρει και στέκομαι και ψάχνω, μετράω, πετάω ,συμπληρώνω, και άκρη δεν βρίσκω, και όλα αυτά για το Πολυτεχνείο. Ξέρεις φοβόμουν να πλησιάσω, καμιά φορά η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή, καλλίτερα να ζούμε στο όνειρο. Μια αγαπημένη φωνή,(άσε με να ονειρεύομαι) μου έλεγε και είχε δίκιο. Αν με ακούει που πιστεύω ναι, ας με συγχωρήσει για τα πειράγματα, με είχε φάει το ορθόν, ορθολογισμός από καθέδρας που σαν εντομοκτόνο διώχνει αν δεν σκοτώνει το ότι όμορφο έχουμε μέσα μας. Τέλος πάντων θα βάλω την τάξη που πρέπει, σε σκότισα με την φλυαρία μου συγχώρεσε με. Καλή σου ημέρα σε εσέ και στους εκλεκτούς φίλους και επισκέπτες σου. Κάποια στιγμή να πούμε για την μαρμαρυγή που αν μη τη άλλο σε ταξιδεύει σε μονοπάτια δύσβατα που με μπράτσα δυνατά μπορείς να ανοίξεις δρόμο καθώς και θέληση για να περάσεις, και τη να ειδής πίκρα σκοτεινιά και δικές σου ανάσες που θα θελες να ξεχάσεις, πόσο πρέπει να ματώσουμε;
AERIKO : Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009 10:45 πμ
Εμείς που μάθαμε να μετράμε με σιωπές τις αντοχές μας θα ζωγραφίζουμε με το αίμα της καρδιάς το περίγραμμα των βαθύτερων ονείρων. Άλικο το χρώμα της αλήθειας μας γιατι αν δεν ματώσεις πως θα υπερβείς...; Kαλημέρα Σωτήρη μου με πολλές ισάξιες σου στιγμές.!! :))
Παρακαλώ αφήστε το σχόλιο σας εδώ