EN Κ Α Τ Α Κ Λ Ε Ι Δ Ι

Το χάραμα δεν προδίδει όποιον πιστεύει σ'αυτό.Αρκεί να το συναντά ξύπνιος όπως και όλες τις μικρές στιγμές που μας χαρίζει απλόχερα ο χρόνος κι η Ζωή.Η ελευθερία δεν νικιέται, σπρώχνει κάθε ψυχή, Να αγκαλιάσει τον ήλιο ή να πνιγεί στη σιωπή. Η ελευθερία δεν νικιέται...Καλημέρα Γιώτα μου με χαμόγελο και ανάσες στιγμές.:))

Λένε για τους ξενύχτηδες κακώς πως δεν κοιμούνται μ’ αυτοί βλέπουν το χάραμα που οι άλλοι το στερούνται...

Κανένα παράπονο Ταξιδιάρα Ψυχή.:) Kαλημέρα με πολλά χαμόγελα.!:)))

Oι λέξεις που καταθέτω δεν είναι τίποτα μπροστά στην ομορφιά τη δύναμη και την αλήθεια των δικών σου εγγραφών. Λεβεντιά είσαι. Τα περασαρικα πουλια περνουν και διαλαλουνε πως οι λεβεντικες ψυχές με την αλήθεια ζουνε.

Καλημέρα ολοφωτα χαμογελαστή.! :))

Νίκο αυτές τις μέρες τρέχω και δεν φτάνω..επιπροσθέτως έχω και τις κλειστές μου.Πότε είχαν ανταπόκριση τα δύσκολα σ'αυτο το λαό..;επιμένω στην παιδεία και στην κοινωνική μόρφωση για μια σημαντική αλλαγή έστω στις ζωές των παιδιών μας.Kαι βέβαια τα κορμιά ξεχωρισαν αφού έχουν τον πρώτο λόγο.Τα μαχαίρια ο συνάνθρωπος δεν τα τραγουδά ,τα χρησιμοποιεί όπου και όπως μπορεί.Για να κόψει και να ξεριζώσει όμως την άγνοια τον εγωισμό και τα ζιζάνια μέσα του ούτε λόγος..!!Το όλοι εναντίον όλων τον βολεύει προφανώς καλύτερα.Όσο κι αν αποποιείται κι αν αποσιωπά κάποιος τις ευθύνες του τόσο και μεγαλώνει η κόλαση του κόσμου.Δεν τα πάω καλά με τα τσιφτετέλια.. προτιμώ τα ζειμπέκικα κι ας μην τα χορεύω.Όμορφο βραδάκι απο καρδιάς απο τον σχεδόν φθινοπωρινό Νότο.:))

Oι αβάσταχτες αλήθειες καταστρέφουν όταν μαθαίνονται. Δεν υπάρχει μοίρα που να μη νικιέται με την περιφρόνηση. To μαρτύριο συμπληρώνει ταυτόχρονα και τη νίκη.Ναι αγαπημένος ο Σίσυφος αγαπημένος κι ο Λουντέμης. Σε θερμοκαλημερίζω με δικές του λέξεις.Να είσαι πάντα καλά Τάκη.!! :))

Στιγμή δε τη ξεδίψασα την άγρια 'παντοχή μου, θλιμμένος κι όντας έκλαιγα και που τραγούδαγ'όντας... Και το κοράκι, που απ' τα Ηλύσια μ' έφερε πετώντας, για πληρωμή, μου πήρε τη ψυχή μου!

Καλή μου τέλειωσε ο Σοπέν; Α πόσο υπέροχη ήσουν! Κι εγώ δε μπόρεσα απλόν, ούτ' έναν έπαινο να βρώ. Μα πως να σε παινέψουνε, πως να χειροκροτήσουν, τα χέρια τούτα που τριάντα χρόνια, κάμαν στο σταυρό;

Σε χορταριασμένα μονοπάτια είναι ευκολότερο να συναντήσεις όπως αυτός όλες τις σημαδιακές λέξεις της ουσίας.

"Αυτή η πόλη είναι μικρή κι εγώ είμαι αρκετά ασυνήθιστος άνθρωπος.Όσο κάτι υπάρχει σε μεγάλη ποσότητα, τόσο λιγότερη είναι η αξία του. Ή μήπως θα ‘πρεπε να κάνω ότι κάνουν όλοι; Ο κόσμος είναι πάντα ο ίδιος με τον εαυτό του, δέχεται εκείνα που είχαν δεχτεί οι προγενέστεροι, θαυμάζει, πέφτει γονατιστός ή τρέχει πίσω απ’ τους διάσημους άνδρες φωνάζοντας: Μπράβο! Θα ‘πρεπε λοιπόν να κάνω κι εγώ το ίδιο; Κωμωδία, κωμωδία!"

Σωτήρη σταθερά με εκπλήτεις ευχάριστα.! Κανείς δεν πρέπει να μοιάζει σε κανέναν.Αρκεί να γνωρίζουμε ποιοί είμαστε και να πορευόμαστε κατα συνείδηση. Την Καλημέρα το Χαμόγελο και την αγάπη μου.:))

http://sisyfosgr.blogspot.com/2007/06/blog-post_03.html

Στο κάνω λινκ γιατί συμφωνώ απόλυτα με την κάθε λέξη .Όμορφο απογευματάκι φίλε μου Παν .:))