Περπατητής των ανέμων
Να ακροβατείς πάνω στη λάμα.
Η πτώση λιγότερο επικίνδυνη
απ'την ισορροπία.
Πάνος Πρωτόπαπας
AERIKO
Να ακροβατείς πάνω στη λάμα.
Η πτώση λιγότερο επικίνδυνη
απ'την ισορροπία.
Πάνος Πρωτόπαπας
AERIKO
Tags: ανυπότακτες διαδρομές, ποίηση
AERIKO
Το προφίλ μου
Powered by Pathfinder blogs | Θέματα RSS 2.0 | Σχόλια RSS 2.0

RSS Feed για αυτό το θέμα 31
Γιώτα : Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009 1:03 μμ
Επικίνδυνη ίσως, μα με απίστευτη ομορφιά! Η δύναμη της ισορροπίας στα δύσκολα, φέρνει χαμόγελα και γαλήνη στην ψυχή.... κάτι σαν τρόπαιο της ζωής! Γνώση του εαυτό μας, νομίζω.... Καλημέρα και μοναδικές ανυπότακτες διαδρομές να χαρείς..! :)
metaxoto_alitiko : Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009 1:36 μμ
Καλημέρα μαγικό και λεύτερο Αγέρι, που παρασύρεις, ταξιδεύεις και μας βάζεις σε βαθύτερες σκέψεις ανεβάζοντας της αναζήτησης τον πήχη όλο και πιο ψηλά. Χαίρε φίλη μου :):)
blaurose: Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009 1:53 μμ
οτι και να πω θα ειναι λιγο.....βάλθηκες να με εξοντώσεις Αερικό...Καταπληκτικό!!!!!:)
AERIKO : Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009 4:54 μμ
Της ψυχής τα βουνά μοιραία μόνος τα διασχίζεις.Υπάρχουν ψυχές που δεν βρίσκουν ηρεμία γιατί η σιωπή της ερημιάς και του πόνου της ανθρωπιάς είναι εκκωφαντική.Και φυσικά μόνο όσοι προσφέρουν αθόρυβα και σιωπηλά προσπαθώντας να απαλύνουν αυτό τον πόνο ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει ισορροπία στο δίκοπο της αλήθειας τους μαχαίρι.Η Γαλήνη έρχεται κάποια στιγμή..τότε που αγκαλιάζουμε τα ανείπωτα και υπερβαίνουμε τα πικρά. Καλησπέρα Γιώτα μου με πολλές ανάσες στιγμές.:))
AERIKO : Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009 4:58 μμ
Για σένα όμορφη ψυχή του Παθ λίγος Αργύρης Χιόνης.:) Μαζί με το χαμόγελο και την αγάπη μου.:))
"ΞΗΛΩΝΕΙ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ στις ραφές.Κάτι φουσκώνει μέσα της,κάτι να την τινάξει θέλει απο πάνω του.Σαν το κορμί που δεν χωράει πια στα ρούχα,σαν την ψυχή που δεν χωράει πια στο σώμα,έτσι φουσκώνει κάτι μέσα στην ψυχή μου και την ξηλώνει στις ραφές."
AERIKO : Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009 5:07 μμ
Βούλα μου δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν να συμβεί κάτι τέτοιο.:) H αλήθεια του καθένα κρύβει πόνο μάτια μου και συ το γνωρίζεις πολύ καλά νομίζω.Να ακούς τους ψίθυρους της καρδιάς σου και να ζεις τη στιγμή όπως κι αν έρχεται.Κι όπως έγραψα πριν κάποια χρόνια ,όταν η πλάνη και το όνειρο σμίγουνε το γυαλί το σπάμε πριν ραγίσει. Όμορφο απογευματάκι απο καρδιάς. :))
Maria Giakoumaki: Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009 6:14 μμ
Δυνατή εγγραφή, AERIKO! Eισπράττω έντονη συναισθηματική φόρτιση. Αυτός που περπατεί με τους ανέμους ίπταται ακροβατώντας πάνω από τα καθημερινά ίσως και πάνω από τους φόβους του, σκεπτόμενος άραγε όπως ο Έκτωρ Κακναβάτος: "Ω, 'αγρια νοημοσύνη του χάους! Τα όρια, τα όρια, το άνευ!"
AERIKO : Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009 6:53 μμ
Χωρίς όρους και όρια....!! Δες εδω.: "Είμ'ένας άγνωστος κι αυτό με προστατεύει.Μού φτάνει να καταδύομαι πότε πότε στο βυθό της σιωπής και ν'ανασύρω κάποιο βότσαλο θαμπό που για ώρες έπειτα το τρίβω με το χνούδι της ψυχής μου για να φανούν τα χρώματα του." Γιώργης Μανουσάκης.
Καλό βράδυ Μαρία μου με πολλές όμορφες στιγμές. :))
myrto razi: Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009 7:42 μμ
Είναι ωραίο να ακροβατούμε , να περπατάμε στα σύννεφα , να πετάμε στα σύννεφα ... ξέροντας, όμως , ότι θα υπάρχει ένα δίχτυ που θα μετριάσει την αναπόφευκτη πτώση μας κάποια στιγμή...
AERIKO : Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009 7:49 μμ
Μα αν υπήρχε δίχτυ ασφαλείας δεν θα είχε αξία η προοπτική της πτώσης.Διότι αν δεν φας τα μούτρα σου κι αν δεν ματώσει η ψυχή σου ουρανό δεν αγγίζεις.Εκ του ασφαλούς δεν Ζείς απλά υπάρχεις.Βέβαια δεν κάνω την έξυπνη ούτε και τη σπουδαία.Απλά ο προγραμματισμός και η σταθμιση πιθανοτήτων δεν είναι για μένα.Ή του ύψους ή του βάθους..Τα ημίμετρα δεν τα μπορώ. Όμορφο βραδάκι εύχομαι ολόψυχα.:))
εφη σοφου: Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009 8:42 μμ
Εκ του ασφαλούς δεν Ζείς απλά υπάρχεις.....καλησπερα Αερινη μου...
semeli ntalia: Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009 8:58 μμ
"ΞΗΛΩΝΕΙ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΣΤΙΣ ΡΑΦΕΣ"...ΑΥΤΟ ΜΟΥ ΕΜΕΙΝΕ...(ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΤΗΝ ΜΠΑΛΩΣΕΙ;) ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΑΕΡΙΚΟ ΚΑΙ ΝΑΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ.ΧΩΡΙΣ ΞΗΛΩΜΕΝΕΣ ΡΑΦΕΣ...ΟΧΙ ΠΟΛΛΕΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ.
AERIKO : Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009 8:59 μμ
Αγαπημένη μου Έφη.:) "Πίστεψε με θα σ'αγαπώ αιώνια επαναλαμβάνει κάθε λεπτό ο θάνατος στην αιωνιότητα κι κείνη βογκώντας απο δυστυχισμένη βεβαιότητα άχ γιατί να μην είσαι ψεύτης τον καταριέται." Κ.Δημουλά.
Δεν υπάρχει ασφάλεια ούτε εγγυήσεις. Μόνο στιγμές που ζούμε και μοιραζόμαστε. Θα έχεις συντόμως νέα μου.Γιατί είπαμε.... όταν οι λέξεις δεν συνοδοιπορούν με τις πράξεις τότε είμαστε ψεύτες. Ευχή απο καρδιάς για μια Καλή Νύχτα και για μια όμορφη εβδομάδα.!! :))
AERIKO : Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009 9:02 μμ
Kαι γιατί να την ράψουμε......Άσε να μπαίνει ο άνεμος να καθαρίζει τις πληγές.Γιατί αν δεν καθαρίσουν δεν επουλώνονται και ξανανοίγουν. Πολύ μ'αρέσει το νέο σου αβαταρ.! Την Καληνύχτα και την αγάπη μου.:))
Μαρία Μαζαράκου: Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009 10:24 μμ
Ησύχασε μου καρδιά μου ησύχασε ώσπου να βγει το φως...Ώσπου να ξημερώσει... Μαράκι μου Οι σκόρπιες σκέψεις σου ήταν ένα πολύ όμορφο ποίημα! Εκφράζεις τα συναισθήματα σου με μια υπέροχη τεχνική κάλυψη! Αναφέρομαι στο βιντεοκλίπ. Πολύ καλό! Καλό βράδυ! Την αγάπη μου!
AERIKO : Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009 11:02 μμ
Δεν είναι δικές μου οι σκέψεις Μαρία μου. Τις πήρα απο ένα πανέμορφο ιστολόγιο ενός καλού φίλου και τις έφτιαξα βίντεο. http://inmusiclost.blogspot.com
Προσωπικά έχω πολύ δρόμο ακόμα ως το ξημέρωμα.Αλλά φανατική της πεζοπορίας δεν με φοβίζει η διαδρομή.Υγεία να υπάρχει και σε πορεία να βρισκόμαστε.Καλό βράδυ αντεύχομαι με πολλά ομορφοταξιδεμένα όνειρα. :))
blaurose : Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009 11:24 μμ
:)οι ψίθυροι της καρδιάς μου μου λένε ,τα παλιά...τα ραγισμένα είναι που έχουν αξία....και οσο προσπαθείς να κολλήσεις τα κομμάτια του τόσο σε πλανεύουν...Τα μουσικά βιντεο που φτιάχνεις ειναι ταξίδια ψυχής για μένα...Ευχαριστώ!!!
AERIKO : Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2009 1:02 πμ
Το συναίσθημα όταν είναι δυνατό και αμοιβαίο δεν ραγίζει.Παραμένει το αράγιστο εύθραυστο της ψυχής μας.Ν' ακολουθείς αυτό που σού λέει η καρδιά σου.Τα υπόλοιπα περιττεύουν.Ότι λέω κι ότι γράφω το εννοώ αλλά έτσι κι αλλοιώς είμαι πολύ δύσκολος άνθρωπος σε σημείο οι φίλοι που με ξέρουν χρόνια να με αποκαλούν ιδιόρυθμη.Εδω μέσα κάνουμε εναν υγιή διάλογο κι αυτο μ'ευχαριστεί ιδιαίτερα. Δικό μου λοιπόν το ευχαριστώ για την συνεχή και θερμή σου υποστήριξη και εδω και στο youtube. Καλο Ξημέρωμα και όμορφη εβδομάδα γεμάτη έμπνευση και αγάπη. :))
υιος+ασωτος: Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2009 7:28 πμ
Ήρθες πάλι αέρινη μικρή θεά, στο χέρι κράταγες της θύμησης βιβλίο σε μένα, άλλες φορές θα κοίταζα δύσπιστα το χέρι και τα δώρα, όμως έμαθα να ξεχωρίζω, Δόξα σοι Ο Θεός, έμαθα, της ερημιάς, της θλίψεις, του πόνου, ένα πέρασμα, ξύπνημα και αφετηρία θε να γενεί και πείρα πολυπόθητη συνάμα και ζωή.
AERIKO : Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2009 9:44 πμ
Δύσκολο το μονοπατάκι μας ε; :) Aλλά δεν το αλλάζω με καμιά άλλη διαδρομή κι όσο πιο κακοτράχαλο κρεμασμένο θαρρείς στο ψηλό βουνό του κόσμου τόσο περισσότερο θα τ'αγαπώ και θα το βαδίζω. Ό Χρόνος και η φύση είναι τοσο γενναιόδωροι μαζί μου που μόνο ευγνωμοσύνη νιώθω στο κάθε βήμα.Ο Χρόνος με δίδαξε πως αδρεναλίνη δεν είναι η πτώση αλλά τα αχαρτογράφητα μονοπάτια πάνω απ'τους γκρεμούς.Εκεί που δοκιμάζεις τα όρια και τις αντοχές σου εκεί που ακόμα κι όταν λιγοψυχάς δεν σου περνά καν απ'το μυαλο η σκέψη να γυρίσεις πίσω εκεί που νιώθεις ότι το φτάσιμο είναι ναι μεν ο προορισμός αλλά το ταξίδι το δώρο.
Καλημέρα καλέ μου φίλε και όμορφη νεα εβδομάδα με λογισμό και μ'όνειρο. !! :))
παλι θα τα λέμε? : Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009 1:17 μμ
Προχθές πήγαινα σε μια φίλη μου να πιω ένα κρασί και περιμένοντας το λεωφορείο στη στάση δίπλα μου, ήταν μια παρέα από πιτσιρικάδες, ο ένας σε κάποια στιγμή πήγε στη νησίδα και κάθισε απλώνοντας τα πόδια του στο δρόμο.. περιμένοντας τα αυτοκίνητα που έμπαιναν από την στροφή τις πλατείας ακριβώς δίπλα..έτσι για να κάνει φιγούρα στην κοπέλα του.Μετά άρχισε να κάνει κάμψεις μες στη μέση του δρόμου ενώ οι φίλοι του βιντεοσκοπούσαν με τα κινητά τη σκηνή (επίσης στη μέση του δρόμου)&όταν τον μάζεψα και του εξήγησα ότι ο θάνατος του για μένα δεν σήμαινε τίποτα και ότι ο θάνατος μου επίσης δεν θα χε αξία για να καταλάβει πόσο ανόητος ήταν, σε περίπτωση που ένα αμάξι έστριβε για να τον αποφύγει και έπεφτε πάνω μου, τον πόνεσε και τον τρόμαξε πιο πολύ. Τουλάχιστον έτσι όπως του το εξήγησα εγώ.
AERIKO : Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009 3:05 μμ
Οι πιτσιρικάδες σήμερα οι έφηβοι δηλ.είναι σχεδόν στο σύνολο τους αποβλακωμένοι.Ήθελε λέει να εντυπωσιάσει.Αντι να πάρει την παρέα του και την κοπελιά του να πάει στο Αllou Fan να διασκεδάσει αληθινά προτίμησε αφελώς να προκαλεί τη συγκυρία. Και φυσικά δεν φταίει το πιτσιρίκι αλλά οι γονείς του.Έχεις προσέξει πως όλοι οι μεγάλοι τρεχουν να προφτάσουν τι..;δεν εχω καταλάβει..και το σπουδαιότερο το πολυτιμότερο το προσπερνούν. Τι πιο σπουδαίο και μεγάλο απο το να βοηθήσεις μια νέα ζωή να βγεί στο μέλλον με ψυχοπνευματική υγεία; Eαν αυτο το παιδί είχε μάνα στην ουσία και όχι για διακόσμηση δεν θα χρειαζόταν να το μαζεψεις και να του εξηγήσεις τίποτε. Κι όλες αυτες οι μπούρδες που ακούω..οτι τα παιδιά κάνουν του κεφαλιού τους και ποιός θα τρέξει για να ζήσουν και δεν έχω χρόνο και όλα πάνε καλά εγω τ'ακούω σαν ηχηρή δικαιολογία μιας συναισθηματικής ανικανότητας.Αυτά όσον αφορά τη νεα γενιά το μέλλον δηλαδή. Μεγαλώνοντας εαν δεν έχεις διδαχτεί στην ώρα σου καποια πράγματα είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπίσεις τα δύσκολα της ζωής.Κι έτσι έρχονται οι εξαρτήσεις και η υποδούλωση της ψυχής και η σύνθλιψη στις συμπληγάδες όποιο όνομα κι αν φέρουν.Ναρκωτικά αλκοολισμός ψυχοθεραπεία και δεν συμμαζεύεται η κατάσταση.Γι αυτό όσοι είναι ή πρόκειται να γίνουν γονείς ας ξέρουν πως δημιουργούν μέλλον με κάθε λέξη και πράξη που συντελείται στο παρόν τους. Αυτοί είναι οι μικροί καθημερινοί θάνατοι που όλοι τους αντιλαμβανόμαστε και δεν κάνουμε κάτι γι αυτό.Μικρος καθημερινος θάνατος είναι να μην σκέφτεσαι και να μην λειτουργείς ευαίσθητα κι ανθρώπινα. Όλο αυτό που σου περιγράφω είναι μια ακροβασία ψυχής ενός ενσυναίσθητου ανθρώπου που έχει απο τη μια αγανακτήσει με όλα αυτά που αντιλαμβάνεται αλλά και θλίβεται βαθύτατα που δεν μπορεί να το αλλάξει.
Η Εγκατάλειψη η αλλοτρίωση ο μηδενισμός η αναισθησία η καχυποψία τα προσωπεία τα λάθος πρότυπα ο μιμητισμός η άγνοια και η οξεία ανεγκεφαλίτιδα που επικρατεί στον κόσμο σήμερα με θλίβει βαθύτατα.Όπου και οπως μπορώ να βοηθήσω το κάνω σιωπηλά αλλά θα ήθελα μια μέρα να ξυπνήσω και όλα να είναι αλλοιώς. Αυτοί οι άνθρωποι που νιώθουν και αντιλαμβάνονται τον ανθρώπινο πόνο γίνονται περπατητές των ανέμων γνωρίζοντας πως νιώθουν κάλα μόνο όταν ακολουθούν την καρδιά τους που για λόγους δυσερμήνευτους συγκινείται ανατριχιάζει και ματώνει στην πορεία της ζωής αλλά δεν σταματά να χτυπά να πιστεύει και να επιμένει προσανατολισμένη σ'ένα αύριο ανθρώπινο καθαρό και όμορφο σαν το ξημέρωμα της πιο καλοκαιρινής μέρας.
Όμορφο απογευματάκι εύχομαι απο καρδιάς.! :))
Αγγελική Συρρή-Στεφανίδου: Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009 3:56 μμ
Φιλοσοφικό καφενείο το blog σου αερικό μου!!! Σπουδαία παρέα και σπουδαιότερη η συντονίστρια!!!
AERIKO : Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009 4:26 μμ
Τυχερή απλά που σ'αυτό το ημερολόγιο ψυχής βρέθηκαν άξια ευαισθητοποιημένες ψυχές και λέμε μια κουβέντα παραπάνω έτσι για να ανασαίνουμε αλλοιώς αφου η καθημερινότητα δεν μας επιτρέπει να ελπίζουμε σε πολλά. Την Καλησπέρα το χαμόγελο και την αγάπη μου.:))
παλι θα τα λέμε? : Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009 2:56 πμ
Δεν ξέρω.. εγώ πάντως εκείνη την στιγμή του μίλησα πάρα πολύ άσχημα, τον έβρισα, κοφτά, απότομα, λέγοντας του αυτά που είπα παραπάνω&δεν νομίζω ότι πλέον για πολλούς ανθρώπους, υπάρχει χρόνος για να τους μιλήσεις ανθρώπινα, στην κοινωνία που ζούμε. Μέσα από τα χρόνια, για τον λόγο ότι ζούσα κάποια από αυτά στο εξωτερικό, είχα την ευκαιρία να γνωρίσω διάφορες κουλτούρες&.και παρατήρησα το εξής, ότι ουσιαστικά οι άνθρωποι δεν διαφέρουν ιδιαίτερα από τόπο σε τόπο&και μέσα από τις αντιδράσεις τους με τον καιρό τρόμαξα&σε σημείο του να αντιμετωπίζω πλέον καταστάσεις σαν την παραπάνω εμφανιζόμενος σαν τρελός&και πραγματικά έτσι ένιωσα γιατί ήμουν ο μόνος ανάμεσα σε καμιά 10αρια ανθρώπους που αντέδρασε σε διάστημα 5 λεπτών. Αυτή η καθυστέρηση οφειλετω στο γεγονός ότι αναρωτιόμουν όχι τόσο για τον μικρό και την βλακεία της ηλικίας του αλλά για τους γύρω μου, που παρακολουθούσαν άπραγοι. Ξέρω ότι η εποχή είναι σκληρή και ότι τα παιδιά πιέζονται από πάρα πολλούς παράγοντες, αλλά σε πολλές περιπτώσεις δεν μπορείς να μην χρησιμοποιήσεις μια αυταρχική συμπεριφορά απέναντι τους διότι είναι πραγματικά ανεξέλεγκτα. Εγώ σε αυτό το παιδί δεν μίλησα όπως θα μιλούσα στο δικό μου αν είχα ένα. Του μίλησα σαν άνθρωπος προς άνθρωπο ισα και όμοια χωρίς να κοιτάξω την ηλικία του&ομολογώ μετά λύπης ότι ο εκνευρισμός μου εξαιτίας της συμπεριφοράς του ήταν τόσο μεγάλος που δεν κοίταξα καθόλου να τον δασκαλέψω. Δούλεψα παλιότερα με παιδιά μικρής όμως ηλικίας (8 μέχρι 12) για κάποιο καιρό σαν εμψυχωτής σε καλλιτεχνικές δραστηριότητες. Οφείλω να σου πω ότι κάθε άλλο παρά τήρησα τις μεθόδους του ανθρώπου με τον οποίον συνεργαζόμουν εκείνο τον καιρό&απ’ την άλλη όμως κατά ένα περίεργο τρόπο δεν ντρέπομαι καθόλου γι’ αυτό&
παλι θα τα λέμε? : Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009 3:06 πμ
Πάντως πιστεύω ότι υπάρχει ελπίδα για πολλά πράγματα που δεν πάνε καλά, τουλάχιστον όσο αφορά τα ζητήματα των νέων γενεών. Απλά πρέπει να αλλάξουν οι προτεραιότητες που χουν να κάνουν με την διδασκαλία και την εκμάθηση απέναντι στις ανάγκες των εποχών Την καλημέρα μου και να σε πάντα καλά :)
AERIKO : Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009 10:37 πμ
Tίποτε δεν αλλάζει αν δεν αποκτήσουμε μόρφωση κοινωνική.Τα παιδιά όταν έχουν τέτοιες συμπεριφορές προσπαθούν να τραβήξουν το ενδιαφέρον γιατί νιώθουν ανύπαρκτα.Κανείς δάσκαλος και κανένα σχολείο δεν μπορεί να διδάξει αυτά τα αυτονόητα που μια ψυχή δικαιούται απο τα πρώτα χρόνια της ζωής του.Τρυφερότητα αγάπη κατανόηση και μέσα απο καθημερινή προσπάθεια με υπομονή και γνώση να πάρει τα πρώτα διδάγματα ζωής.Το σχολείο έρχεται να καλύψει το νου και τη γνώση,οι γονείς την ψυχή και την υγεία.Οι εποχές είναι οι ίδιες.Οι άνθρωποι ενστερνίστηκαν νέους τρόπους ζωής και συμπεριφορών που δεν οδηγούν στο εμείς αλλά στο εγώ. Και βέβαια η ελπίδα δεν χάνεται γιατι οι εξαιρέσεις εδω δεν επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Όμορφα να κυλούν οι στιγμές σου.Χαμογελαστή Καλημέρα.!! :))
παλι θα τα λέμε? : Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009 11:20 πμ
Έχεις δίκιο... ίσως γι αυτό νιώθω ότι ουσιαστικά σε αυτό τον μικρό δεν είπα τίποτα...γιατί και εγώ μπροστά του πάνω στα νευρά μου και σκόπιμα, με το «εγώ» εμφανίστηκα και του μίλησα.
AERIKO : Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009 2:46 μμ
Εσυ καλά του μίλησες...αλλά κάποια στιγμή κοινωνικά θα ήταν όμορφο να λέγονται τα πράγματα σωστά και με την ώρα τους απο τους υπεύθυνους.Φαντάσου να ήταν δικό σου παιδί αυτό και να χρειαζόταν να το συνετίσει κάποιος άγνωστος.!! Το να είσαι γονιός αλλά και άνθρωπος είναι έργο ψυχής δεν είναι τίτλος.Στη θέση σου ίσως να ήμουν πιο σκληρή λεκτικά μαζί του. Άστα να πάνε... Όμορφα να κυλήσει κι αυτό το απόγευμα μας. :))
inMUSIClost: Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009 12:26 πμ
Είσαι απίστευτη....δεν μου είπες τίποτα... Με άφησες άφωνο!! ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΕΣ!! Σε ευχαριστώ για την φιλία σου...είναι πολύτιμη όπως και εσύ...
AERIKO : Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009 7:10 μμ
Aν σου το έλεγα δεν θα είχε αξία. Να παραμείνεις όπως είσαι απλός ανθρώπινος εκφραστικός και αυθεντικός.Την Καληνύχτα και την αγάπη μου.:))
Παρακαλώ αφήστε το σχόλιο σας εδώ