'Aμλετ
«Αυτά που ήξερες να τα ξεχάσεις, πρίγκιπα.
Μεγάλωσες, κάθε σου λέξη τώρα
σωπαίνει χίλιες λέξεις.
Μάταια σκέφτεσαι, μάταια ψάχνεις
τα λόγια σου στα λόγια σου. Ο κόσμος
δεν είναι πια αντικείμενο μελέτης
είναι αποτέλεσμα μελέτης.
Δεν ξεχωρίζεις το σκοτάδι απ' τον φονιά
ούτε το φως απ' το μαχαίρι.
Αυτά που ήξερες να τα ξεχάσεις, πρίγκιπα.
Μεγάλωσες, κάθε σιωπή σου τώρα
χίλιες σιωπές φωνάζει.
Μάταια σωπαίνεις, μάταια κρύβεις
τα λόγια σου στα λόγια σου. Η ζωή
δεν είναι πια σπουδή θανάτου
είναι πτυχίο θανάτου.
Δεν ξεχωρίζεις τον άνθρωπο απ' το κάθαρμα
ούτε το σώμα από το πτώμα.
Αυτά που ήξερες να τα ξεχάσεις, πρίγκιπα.
Μεγάλωσες, προόδευσες. Η νύχτα έχει γεμίσει
παλιάτσους που υποδύονται τον πρίγκιπα, κρατώντας
το καύκαλό σου και, τη μέρα, περισσεύεις»,
είπα. Κι αυτός: «Ανόητε, δειλέ,
τι θέλεις με τα χώματα;
Το ύψος είναι τέχνη των ανέμων».
ΜΠΛΑΝΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Μετά απο θερμή παράκληση
πολλών φίλων εντος και εκτός διαδικτύου
άλλο ένα μελωδικό ταξίδι πήρε το δρόμο του.
Ο Άμλετ της Σελήνης γράφτηκε εις μνήμην
του Γιώργου Χειμωνά.
AERIKO

RSS Feed για αυτό το θέμα 26
Maria Giakoumaki: Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009 6:25 μμ
Aeriko, πετάς πάλι με τον αέρα της τόλμης που δε διστάζει να ρίξει το αλάτι στην πληγή για να θυμίσει ότι πάντα υπάρχει ανοιχτή η πληγή στην κοινωνία μας που συνεχίζει να πονά και να διευρύνεται.
Στη δύσκολη εποχή μας που
"Δεν ξεχωρίζεις το σκοτάδι απ' τον φονιά
ούτε το φως απ' το μαχαίρι."
"Δεν ξεχωρίζεις τον άνθρωπο απ' το κάθαρμα
ούτε το σώμα από το πτώμα."
"Η νύχτα έχει γεμίσει παλιάτσους που υποδύονται τον πρίγκιπα, κρατώντας
το καύκαλό σου και, τη μέρα, περισσεύεις»,
Εύχομαι να ρθει η στιγμή που όλοι θα πάψουν να ελπίζουν
«πως η ζωή χαρίζεται χωρίς ν’ ανατραπεί &&&&&&&&&&&& Διεκδικώντας θαύματα που δίνουν τα χασίσια
και παραισθήσεις όσων ζουν μέσα στις φυλακές".
Την εκτίμησή μου
AERIKO : Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009 6:39 μμ
Mαρία έχω μεγάλη αγάπη στο Γιώργο Χειμωνά και στο έργο του.Τον μελετώ εδώ και χρόνια.!Ήταν πολύ μπροστά απο την εποχή του και σαν άνθρωπος και σαν επιστήμονας.Το κενό που άφησε η απώλεια του είναι δυσαναπλήρωτο για να μην πώ α ν έ φ ι κ τ ο.
"Τι συμφέρει στον Άνθρωπο;Να πάσχει, ν'αντέχει σωπαίνοντας τις πληγές απο μια μοίρα που τον ταπεινώνει χωρίς κανένα έλεος, Ή να επαναστατεί..Ν'αντιστέκεται στην ατέλειωτη παλίρροια των Λυπημένων κόπων;"
Καλό ξεκούραστο και όμορφο βραδάκι εύχομαι. :))
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΣΧΟΣ: Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009 7:02 μμ
απλα΄υποκλίνομαι.... καλησπερα.. θάνος
Γιώτα : Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009 7:36 μμ
Τα αστέρια απ΄το σκοτάδι φέγγουν .... κι οι πρίγκιπες απ΄τις καρδιές τους φαίνονται! Ξεχωριστή, μοναδική... πριγκιπική η εγγραφή της ανάσας σου! 'Ομορφη ξάστερη η βραδυά σου...:)
AERIKO : Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009 7:43 μμ
Καλησπέρα Θάνο μου.Χαίρομαι πολύ που σε βλέπω στη συγκεκριμένη εγγραφή.! κι εύχομαι απο καρδιάς ένα πολύ όμορφο βράδυ.:))
AERIKO : Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009 7:46 μμ
Λίγες ψυχές μπορούν να νιώσουν τη δύναμη και την ομορφιά της ουσίας. Σ' ευχαριστώ που είσαι κάθε φορά εδώ με το ολόφωτο χαμόγελο και τον καλό σου λόγο.Καλη Νύχτα Χαμόγελο και Φιλί.! :))
blaurose : Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009 7:48 μμ
:)
AERIKO : Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009 8:04 μμ
Έχω χαθεί μέσα σε δρόμους που καίνε...! δροσιά και ανάσα σταθερά το φιλικό σου χαμόγελο ...ίσον με χίλιες λέξεις. Όμορφο βραδάκι Βούλα μου.:))
ΓΙΏΡΓΟΣ ΒΛΑΧΟΣ: Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009 8:52 μμ
Καλός ποιητής και μεταφραστής .
AERIKO : Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009 9:00 μμ
Και Άνθρωπος και σπουδαίος επιστήμονας. Η Ψυχή δεν προσεγγίζεται ούτε εύκολα ούτε ανώδυνα. Όμορφο βράδυ Γιώργο. :)
http://www.youtube.com/watch?v=UltrZGzzWQw
Μαρία Μαζαράκου: Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009 10:18 μμ
Καλησπέρα!Μαρία Μια ευγενική προσφορά (ένα μνημόσυνο)...Σ'έναν μεγάλο καλλιτέχνη.
Το ύψος είναι τέχνη των ανέμων». Καλό βράδυ! Την αγάπη μου!
AERIKO : Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009 10:37 μμ
Γυρίζοντας πίσω σε προηγούμενη εγγραφη μου για τον Χειμωνα..17 Φεβρουαρίου 2009 έπεσα στο σχόλιο του αγαπημένου φίλου Γιάννη που πέταξε μακριά μας λίγες μέρες μετά...Κάποιες ψυχές Μαρία μου δεν μνημονεύονται εύκολα γιατί ζούν μέσα μας τόσο δυνατά που είναι σαν να μην έφυγαν ποτέ.Mνήμη Ναι Ανάμνηση όχι. Να είσαι πάντα καλά.Καλο βράδυ και όμορφο Ξημέρωμα εύχομαι.:))
εφη σοφου: Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009 11:11 μμ
Θα σου αφήσω μια σιωπή εδώ..... να μου την προσέχεις γιατί δεν έχω πολλές....... και στέκομαι αμίλητη μπροστά στα υπέροχα ποιήματα...καλο βραδυ Αερινη μου
myrto razi: Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009 11:17 μμ
Τώρα αισθάνομαι πολύ άσχημα , δεν γνώριζα ότι ο Γιώργος Χειμωνάς δεν είναι πια μαζί μας . ζω στη Λισαβώνα και δεν έχω ίσως τόσο καλή ενημέρωση. Τον είχα γνωρίσει σε μια παρουσίαση κάποιου βιβλίου του πριν 3 χρόνια και ειλικρινά είναι σαν να τον έχω εδώ μπροστά μου , χαμογελαστό να απαντά στις ατέλειωτες ερωτήσεις μας τόσο υπομονετικά ... αν θέλετε ενημερώστε με , σας ευχαριστώ καλό βράδυ
AERIKO : Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009 11:58 μμ
Και οι λέξεις και οι σιωπές σου είναι πολύτιμες για μένα.Tης ψυχής ο πόνος Έφη μου έχει βαθμίδες.Κι εμείς φτάσαμε στο Ζενίθ του πολύ νωρίς.Οι αντοχές μας όμως περισσεύουν κι ο χρόνος είναι φίλος και αδερφός μας. Την Καληνύχτα μου κι ένα τρυφερό φιλί.! :))
AERIKO : Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009 0:01 πμ
Χλωμό εως αδύνατον καλή μου αφου ο Γιωργος Χειμωνας έφυγε για την γειτονιά των Aστεριών το 2000.Να έχεις ένα όμορφο Ξημέρωμα με ανάλαφρα και ανέφελα όνειρα.! :))
http://k-m-autobiographies.blogspot.com/2007/05/6.html
γιώργος φίλιππας: Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009 1:41 πμ
τι κι αν ο κόσμος είναι αποτέλεσμα μελέτης... τους πρίγκιπες με τους παλιάτσους συνέχεια θα μπλέκουμε
καλό ξημέρωμα
υιος+ασωτος: Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009 6:34 πμ
ενώ λοιπόν είμαι άρχοντας και είμαι φταγμένος για την διασκέδαση η φύση με βάρυνε με την μοίρα να σκέφτομαι δραματικά να μην ελευθερώνομαι ποτέ από κάτι που κάνω και αίωνια να δίνω λόγω για τις πράξεις μου στην ανάγκη και μόνον αυτό κάνει έναν άνθρωπο άνθρωπο και μονάχα αυτές οι μαύρες σκέψεις κάνουν αυτή την τάξη που ανήκω αθάνατη
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ Πεζογραφήματα σελ 470
αιωνία σου η μνήμη
.....η βιογραφία μου η βιογραφία της όρασης. Ξεκινά από έναν ανυπολόγιστο παιδικό χρόνο και είναι η βιογραφία της όρασής μου......
AERIKO : Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009 9:58 πμ
Πνεύμα δύσκολο, βαθυστόχαστο, δυνατό, πολύμορφο αυτοδύναμο. Πνεύμα, της αντίδρασης.Όταν θα το αποκτήσουμε τότε θα βλέπουμε και τα ουσιαστικά που είναι αναγνωρίσιμα μόνο με της ψυχής τα μάτια.Αν δεν υπάρχει Πνεύμα δια στόματος Σαίξπηρ: Tο φυσικό το χρώμα της απόφασης ξασπρίζει με τ΄ωχρό φκιασίδωμα της σκέψης. Στόχος είναι να μην σκεφτόμαστε να μην νιώθουμε να μην οραματιζόμαστε.Σε πείσμα όμως όλων των καιρών το πνεύμα αντιπαρέρχεται ακόμα και την πίκρα και υψώνεται γιατι αυτη είναι η ουσία του.
Όμορφη μέρα στο ύψος των στιγμών που πραγματικά δικαιούσαι και αξίζεις. :))
AERIKO : Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009 10:16 πμ
Η Μετάφραση του Άμλετ που έκανε δεν επιδέχεται συγκρίσεις.Είναι τυχαίο αυτό λες; Ας μην πιστεύεις ότι τ' άστρα είναι όλο φλόγα, ας μην πιστεύεις πως ο ήλιος περπατά, ας μην πιστεύεις πως αλήθειες λεν τα λόγια, πίστεψε όμως πως εκείνος είμαι που αγαπά. Ω, γλυκιά Οφηλία, πολύ υστερώ στα ποιητικά μου μέτρα. Την τέχνη δεν κατέχω ούτε τους στεναγμούς μου να μετρήσω. Μα ότι σ' αγαπώ πολύ, αφάνταστα πολύ, μην αμφιβάλλεις. Χαίρε. Παντοτινά δικός σου, αγαπημένη δέσποινα, όσο η μηχανή αυτή μου ανήκει. ΑΜΛΕΤ~ Χειμωνάς.
Ο Άμλετ α γ α π ά. Και όχι βέβαια μόνο τον εαυτό του όπως πρόσφατα διάβασα απο έναν άνθρωπο του πνεύματος.Όυτε και η σύγκριση 'Αμλετ και Δον Κιχώτη με ικανοποιεί.Ξέρεις ποιό είναι το πρόβλημα μου τα τελευταία χρόνια; Δεν βρίσκω βιβλία να διαβάσω. Δεν βρίσκω εύκολα λέξεις να ξεδιψώ.Ούτε ψυχή να ξαποστάσω. Κι έτσι παραμένω περπατητής των ανέμων γιατί είναι τρόπος ζωής πια ,πέραν του ότι με τον καιρό να'ναι κόντρα έχει τιμή σαν πετας κι ας μένεις μόνος.Όταν πετάς έτσι μένεις αλλά δεν νιώθεις μόνος.Κι αυτό δεν σου χαρίζεται..το κατακτάς.
Καλημέρα καλέ μου φίλε με πολλές όμορφες στιγμές.:))
Pan kARTson: Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009 2:02 μμ
Πολύ αγαπημένη φωνή. Ερμηνεύει, κυριολεκτικά όμως :)
AERIKO : Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009 2:34 μμ
Και που να τον ακούσεις να ερμηνεύει το Spanish Caravan των Doors...!! Aπίστευτος και σαν άνθρωπος τον έχω γνωρίσει και μάλιστα με προέτρεψε να ταξιδεύω πάντα το καραβάνι των ονείρων μου. Όμορφο απογευματάκι φίλε μου Τάκη. :))
myrto razi: Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009 2:57 μμ
Λάθος δικό μου συγγνώμη , έχουν περάσει λοιπόν πολύ περισσότερα χρόνια , θυμάμαι είχε έρθει σε κείνην την εκδήλωση του Καλλιτεχνικού Εργαστηρίου Ελευσίνας παρέα με τον Αλέξη Σταμάτη ... απλά ζώντας τόσο μακριά από τα δρώμενα της πατρίδας έχω χάσει τ αυγά και τα πασχάλια με τον χρόνο . Καλό απόγευμα .
AERIKO : Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009 3:20 μμ
Mα δεν σε μάλωσε κανείς μάτια μου.:) Kαλύτερα που ζεις μακριά απο τα δρώμενα της Πατρίδας άσε δε που ζεις στην αγαπημένη μου Ευρωπαική πόλη.!!Εκτός τόπου χρόνου και πραγματικότητας βρίσκονται οι γνήσιοι Έλληνες όσοι απέμειναν πιά εδώ. Για τους πρίγκιπες ήταν πάντα μητριά η πατρίδα...μονο μετα θάνατον τους θυμάται και άν..!! Να περνάς καλά να χαμογελάς και είσαι σταθερά ευπρόσδεκτη εδω μέσα. Όμορφη συνέχεια στη μέρα σου.:))
σταγόνα: Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009 8:10 μμ
Θυμήθηκα έψαξα και ξαναβρήκα αυτές τις γραμμές που είχα διάβασει απο μία συνέντευξή του και με συγκλόνισαν γιατί τις ένιωσα τόσο δικές μου..
"Από παιδί έβλεπα, έβλεπα συνέχεια τους ανθρώπους. Την έσχατη λεπτομέρεια των σωμάτων, το πρόσωπό τους, το δέρμα τους, τα σκισίματά του, τη στάση τους, την ακινησία τους, τη φυσιογνωμία τους, άκουγα την ηχώ των λόγων τους.... έβλεπα τα πρόσωπα των ανθρώπων πίσω από τα τζάμια και μάντευα τη ζωή τους...
Αισθανόμουν - και θα ήμουν παιδί όχι πάνω από δέκα χρονώ - αυτά τα περίεργα συναισθήματα που μονάχα τα παιδιά μπορούν και έχουν, που είναι αντιφατικά. Αισθανόμουν μαζί σαν κάτι πολύ ελκυστικό και κάτι πολύ αποτρόπαιο. Την ανάγκη και την επιθυμία αυτές τις εικόνες, να τις αναδιπλώσω, να ελευθερώσω τη σκοτεινή τους αγωνία. Αλλά εκείνο που από πολύ νωρίς έμαθα, είναι ότι το ανθρώπινο σώμα, ολόκληρο το ανθρώπινο σώμα, δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να μιλάει ακατάπαυστα για όλα τα πάθη των ανθρώπων. Δεν έχεις παρά να το δεις." καλησπέρα μαγισσούλα:)
AERIKO : Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009 9:30 μμ
Χειμωνάς 1983: :) 0ι ήρωές μου δεν έχουν καμία σχέση με τους ήρωες ενός κα-νονικού, συνηθισμένου μυθιστορήματος. Ήρωας είναι πάντοτε οι μάζες, τα πλήθη των ανθρώπων. Φαντάζομαι ένα νέο μυθιστόρημα που δεν θα μιλά πια για ξεχωριστά άτομα. Θα είναι ένας συμπερασματικός λόγος που θα μιλά για το γένος των ανθρώπων, όπως περίπου στην αρχαία τραγωδία. Αν κάποιο πρόσωπο κεντρικό φαίνεται να ξεχωρίζει στα κείμενα μου, αυτό δεν είναι άλλο παρά ένας θυμωμένος, απαρηγόρητος οδοιπόρος, χωμένος και αυτός μέσα στο πλήθος. Αλλά είναι ένας οδοιπό-ρος που έχει απάνω του τη μοίρα όλων των ανθρώπων.
Kαλό Ξημέρωμα αγαπημένη μου βροχούλα.! :)))
Παρακαλώ αφήστε το σχόλιο σας εδώ