Όταν είσαι πνευματικά υγιής και ψυχικά ωραίος τότε βλέπεις πόσο μάταιο είναι να κοιτάς χωρις να νιωθεις ποσο αξίζει μια ψυχη.Όσο αξίζει μια ψυχή, δεν αξίζει ο κόσμος όλος.
Tην κοιλάδα του Θανάτου τη διασχίζουμε όλοι μας και δεν ειναι τιποτε άλλο παρα μια ζωη.. αυτη εδω όπως την ξέρουμε όταν τη ζούμε χωρίς ευαισθησία και χωρίς ανθρωπιά.
Ανακάλυπτω συχνά στην έρημο του διαδικτύου λέξεις αληθινές οάσεις.Μοιράζομαι μαζί σας κάποιες απ' αυτές.!!
Ο κόσμος μου λέγεται Ουτοπία. Έχει λίγους κατοίκους και πολλούς περαστικούς! Είναι όμορφος και ήσυχος, διαφορετικός! Πασχίζει να διατηρήσει τα χαρακτηριστικά του σε ένα ευρύτερο περιβάλλον ασχήμιας που προσπαθεί να κάνει τα πάντα να φαίνονται ομοιόμορφα..
Οι κάτοικοι του κόσμου μου είναι σπάνιοι και όμορφοι η εσωτερική ομορφιά εκπέμπεται και στο εξωτερικό περίβλημα της ανθρώπινης υπόστασης. Αγαπούν το παραμύθι και το όνειρο επειδή ακριβώς είναι τόσο προσγειωμένοι στην πραγματικότητα και θέλουν εν γνώσει τους να ξεφεύγουν! Δεν πειράζουν κανένα τουλάχιστον αν δεν τους πειράξει πρώτα εκείνος! Για αυτό συχνά βρίσκονται εκτεθειμένοι αλλά τόσο εσωτερικά καθαροί που δεν πτοούνται! Δεν έχουν πρόβλημα να αναγνωρίζουν τα λάθη τους, τις ατέλειές τους, να ασκούν αυτοκριτική: ενοχλούνται όμως πολύ όταν δεν κάνουν και οι άλλοι το ίδιο. Είναι φιλικά προσκείμενοι προς όλους μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου! Για αυτό και η πλειοψηφία των ανθρώπων- που κρίνει πάντοτε τόσο επιφανειακά- τους θεωρεί είτε άκακους είτε υπερβολικά καχύποπτους και επιφυλακτικούς. Δεν είναι τίποτα από τα δύο. Δείχνουν ακόμη άλλοτε υπερβολικά δυνατοί κι άλλοτε ολότελα αδύναμοι: κι εδώ τα φαινόμενα απατούν! Είναι φυσιολογικοί άνθρωποι με συγκεκριμένες δυνατότητες που η αγάπη και το μεράκι τους για αυτά με τα οποία ασχολούνται, ενδυναμώνουν!
Κάποτε πίστευα ότι μπορώ να τον κάνω πραγματικότητα: τώρα αρκούμαι στο να πάρει την επιθυμητή μορφή με οποιοδήποτε τρόπο! Μεταξύ του κάποτε και του τώρα μεσολάβησαν αρκετά χρόνια απογοητεύσεων από τους άλλους, αλλά κι από μένα και την απειρία μου να χειριστώ καταστάσεις και, όχι να δω πέρα από αυτές, αλλά να δράσω αξιοποιώντας αυτή μου την γνώση! Τώρα αναρωτιέμαι αν μπορεί κι έτσι να πετύχει: οι άνθρωποι είναι παντού και πάντα ίδιοι και η παραμυθένια ζωή που επιζητώ ίσως είναι μια ουτοπία από μόνη της. Ίσως φτάνει που τον έχω εγώ έτσι στο μυαλό μου και προσπαθώ-όσο μπορώ-να κάνω τους άλλους να με αφήνουν να τον ζω έτσι...
Απόψε απλά μέθυσα με τον ηχο της βροχής..
Μετά σαν μικρό σπουργίτι κούρνιασα
στην αγκαλιά σου κι απο εκει αρχισα να τραγουδώ
για όλα αυτά που δεν χωρούν σε λέξεις
παρα μονο σε μυρωμένες στιγμές.
Όλα δικά σου μάτια μου κι ο πόνος σου δικός μου
είδαν πολλά τα μάτια μου στις γειτονιές του κόσμου.
Στην αρχη οργίστηκα.! Μετά σκέφτηκα με ηρεμία πως στο δίκιο του καθενα μας δεν πρέπει να αποσιωπά.! Δεν ντρέπομαι και δεν φοβαμαι..κοιμαμαι και ξυπνω με μυαλο ψυχη και σωμα πεντακαθαρα.!
Λες....σταματηστε τη γη να κατεβω...και που να πας..; Αφου δεν χωρας πουθενα..ουτε στην ψυχη σου πια.!Γεγονος.!
Σημασία δεν έχει που βρίσκεται το κορμί, αλλά που ταξιδεύει η ψυχή.
Κι ομως Κυρια μου σημασια μεγιστη εχει και που βρίσκεται και το κορμι.Με απογοητευσες...οικτρα.! Μου ζητησες και το Ηλιος Θεος.!! Για πες μου..στην περιπτωση μου πετας ή σερνεσαι..; Όμορφα τα σχόλια σου τοσους μηνες μα δεν ξεγελαστηκα.! Για έλα μου λοιπον στα ισια και πες μου.. αυτο μ ενοχλεί αυτο δεν το καταλαβαινω..προτιμησες πισωπλατα να λες και να λες και να λες..Μα η λάσπη σου δεν κολλά πως να το κανουμε δεν κολλάει.. Όλο το YOUTUBE γελά με την πάρτη σου και οχι άδικα.
Προσπαθησαν κι αλλοι κατα καιρους και τι μ'αυτό..;
Ντρεπομαι για λογαριασμό σου..αν και δεν θα΄πρεπε.
Ποιος κανει καλη μου πιατσα στο ιντερνετ εδω και κατι καιρους; Εγω ή το συνάφι σου..;Ποιός ειναι ο άρρωστος καλη μου...Αυτος που ελευθερος και καθαρος κανει καταθεση ψυχης ή αυτός που κρυβεται πισω απο μασκες και πουλα φυκια για μεταξωτες κορδέλες..;
Ιστολόγιο σημαινει διαδικτυακο ημερολόγιο..κι υπάρχουν πάμπολλα με ουσια και περιεχομενο όπως και άλλα τοσα με λαμόγια και αρρωστημενες ψυχες και μυαλά.! Τι να μου κανουν εμενα τα κερακια και οι σοφτ πορνο φωτο. Δεν μου λένε κατι..ποτε δεν ειχαν να μου πουν.!
Θα μπορούσα να μην πω λέξη..αλλα μ εβγαλες απο τα ορια μου..Καταλαβαινω...και κατανοω..ως ενα σημείο.!!
Κρίση εχω αλλα ανοχες και ενοχες οχι..
Zήλεια κακία ηλιθιότητα απόγνωση τι απ'όλα αυτά σε χαραχτηρίζει..;
Τι σε κόφτει εσένα αν και ποιόν αγαπώ εγω ε..;
Σου πέφτει βαριά η αγάπη; Zαλίστηκα με τους έρωτες σας τι να πώ..πιά..!! Δακρύζω με συγκίνηση με όλα αυτα που βλέπω καθημερινά.!! Πριν λοιπόν τραβήξεις την σκανδάλη και αρχίσεις να πυροβολείς..ρίξε μια ματιά βαθιά μεσα σου.Μπορείς;
Αντέχεις; Καντο..! Ίσως εκεί να βρείς ένα κομμάτι της ψυχής μου που τοσο ανόητα πολεμάς.!
Πλατεια Και Ευρυχωρος η Οδος η Απαγουσα Εις Απωλεια
Και Πολλοι Εισερχονται Δι' Αυτης.
Δυσκολη Και Τεθλιμμενη η Οδος η Απαγουσα Εις Ζωην
Και Λιγοι Εισι οι Ευρισκοντες Αυτην.!
να αφήσω τον άλλο να εισχωρήσει, να χαλαρώσω τις άμυνες, να εγκαταλείψω την επιφυλακτικότητά μου, να τολμήσω να ξεφύγω από τις άκαμπτες ιδέες μου προς τιμήν του και να πάρω την απόφαση να ανακαλύψω πώς είναι, πως κινείται και πώς σκέφτεται, χωρίς να προσπαθώ να τον βάλω να σκεφτεί ή να κάνει αυτό που θέλω εγώ, αλλά και να μην προσπαθήσω να πιεστώ για να γίνω όπως νομίζω πως θα του άρεσε να ήμουν
λέει σοφά ο αγαπημένος ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΙ.
Περίμενα καιρό. Πολύ καιρό. Δεν είπα σε κανένα μήτε λέξη. Δεν ήθελα κανένας να προσέξει, ότι διψούσα κι ήθελα νερό... Κι ήρθες.!Ήρθες κι είσαι το πρώτο μου πρωί.. και μ'έμαθες οτι η αληθινη αγάπη δεν έχει ουτε τιμή μα ουτε και τιμημα.!
Παράφορα ατέλειωτα κι αληθινά έτσι μόνο μπορώ κι έτσι ακριβώς σε αγαπώ. Όσο υπάρχει ουρανός εσένα θ'ανασαίνω.!!
Ανέβηκα στο τραίνο,χωρίς βαλίτσες για το ταξίδι.. θα βρώ στον δρόμο τα απαραίτητα εφόδια.. να ντύσω το κορμί,να ντύσω την ψυχή ,να ντύσω το μυαλό, τους τρείς συνοδοιπόρους του ταξιδιού της ζωής.. γιατί σημασία έχει το ταξίδι και όχι ο προορισμός.. Εύχομαι στον εαυτό μου να είναι πολύ δύσκολος ο δρόμος... να είναι γεμάτος απο εμπόδια... έχωντας στο πίσω μέρος του μυαλού την ευχή... φτάσε όπου δέν μπορείς! Πού να φανταζόταν ο Οδυσσέας οτι στο τέλος θα τον περίμενε να επιστρέψει μόνον ο Άργος...ο πιστός σκύλος του ... Πέρασα απο τα πέρατα της γής,με σκοπό να φτάσω στην Ιθάκη, να δώ να με περιμένει ο σκύλος μου...αυτός ήταν ο προορισμός, η αξία του ταξιδιού..το βλέμμα του αγαθού ζώου... μήπως αυτό είναι και το μεγαλύτερο δώρο;
(ανώνυμου)
ΥΓ.Το ΠΑΘ αν συνεχισει ετσι θα χασει τα πάντα.!Θα παρει το τρενο της μεγαλης Φυγης..Λιγος σεβασμος δεν βλαπτει.. Εμεις το στηριζουμε.. Δεν με νοιάζει για την εγγραφη την ξαναεβαλα αλλα για τα πολυτιμα σχολια σας.!